Me and my Barbour

fotoVorige week was ik in de Oranjerie te Den Helder. Er was een gezellige fair aan de gang. Ik kwam nog maar net de kas binnenlopen of ik werd al aangesproken door een standhouder: “Ha ! Een Barbour-drager !” Nu moet ik voor de ‘leken’ misschien even uitleggen dat een Barbour gewoon een hele goede engelse regenjas is. Een zogenaamde wax-coat; je moet ‘m één keer per jaar verwennen met een nieuwe lading wax (of was). Hoe je dat dan doet ? Nou easy; je zet je blikje wax in het kokende water totdat het vloeibaar is. Dan neem je een sponsje. Die doop je in de was en daarmee smeer je de hele jas licht in. (Zwaar werkje). Tot slot hang je ‘m over de stoel en met de föhn verhit je alles nog even lekker na, waardoor de wax mooi in de jas trekt. Die was is vast de reden waarom dit soort jassen zo lekker ruikt… Maar goed we dwalen af. Iemand had mijn Barbour herkend. Niet gek, zo bleek – want de beste man verkocht zelf Barbours. “Een bruine, dat is zeker een Classic Beaufort”. “Ja, dat klopt”. Misschien toch nog even wat meer informatie over mijn geliefde Barbour. Het is namelijk toch niet zomaar een regenjas. Er zit een geschiedenis aan dit merk. U-boot kapiteins droegen Barbours op de brug. Een vrouw zag haar Barbour in zee verdwijnen toen de vloed opkwam. Toen hij weer aanspoelde (kilometers verderop) was er nog niks mee. In de tropen werd ooit eens iemand aangevallen door een zebra met gekke koeienziekte. Je raadt het al. Dankzij zijn sterke Barbour overleefde hij de zware beten. En ga zo nog maar even door. De gemiddelde levensduur van een Barbour is toch al gauw een jaartje of veertig (volgens de folder). Wat niet wegneemt dat die van mij, gekocht bij Lyndhurst Country Clothing op 8 augustus 2000 al een keertje ter reparatie is teruggestuurd. Ja, dat kan bij Barbour, twee keer repareren kun je echter beter niet doen – dat kost meer dan een nieuwe (en die was 159 pond). Bovendien is de mijne nu toch echt aan zijn laatste jaar begonnen vanwege invallende gaten. Maarja ik zit hier ook niet in de tropen of tussen de wilde dieren – ik fiets ermee. “Dan heb ik nog wel iets voor u”. Een korte zoektocht volgde. “Kijk; een prachtige capuchon”. “Large”. Voor dat ik het wist stond hij de capuchon achter in mijn kraag te bevestigen. “Echt Barbour he ? Past altijd”. “Kost normaal vijfendertig eurootjes, u krijgt ‘m voor de helft”. “Hoe dat zo”. “Ik stop ermee”. “Ik sta weer voor de klas, verdien ik in drie dagen evenveel als vijf dagen tussen de jassen”. Grappig dat je zo ineens collega’s blijkt te zijn. We zijn al weer een week verder en ik heb de capuchon meer opgehad dan me lief was. Trouwens; mijn volgende jas is weer een Barbour.

Advertenties

2 Responses to Me and my Barbour

  1. JB says:

    Wat leuk ook dat iemand eens een keer het onderwijs opzoekt vanwege het salaris! 🙂
    Hier ook wel eens een waxjas gehad. Was helaas ook snel stuk!

  2. preacherswife says:

    Jaja, een Barbour!!
    Ik ken m. Mijn schoonvaderjas 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: