Saturday night fever

fotoGisterenavond had ik een feest. We hielden met 6 klassen tegelijk een discoparty. In een lokale dansschool. Nu had ik gezien eerdere ervaringen niet verwacht dat de halve school direct op de dansvloer zou springen, maar na een uurtje vond ik het wel wat erg lang duren. Wat zou er mis zijn ? De muziek was niet om aan te horen – dus dat zat goed. Ik kreeg pijn in mijn oren – volume dus o.k. Het lichtniveau was wat hoog – iedereen kon elkaar zien; dat was dus wat minder. Gelukkig gaf de rookmachine uitkomst. Zelf kon ik vroeger erg goed dansen. Dacht ik. Zo was ik eens op een avondje in een kelder van een verpleegstersopleiding ergens in Amsterdam. Hoe later het werd hoe beter ik danste. Dat was dus in mijn beleving zo weinig mogelijk de grond raken…. Aan het eind van de avond zei de verpleegster dat ze het wel leuk vond om met me te dansen, maar of ik niet de hele tijd zo wilde springen. Weg zelfvertrouwen. Wat me gisteren ook opviel was de enorme spiegelwand. Die bron van onzekerheid voor de leerlingen deed me denken aan mijn eigen dansopleiding. Omdat we gingen trouwen moest dat er maar eens van komen. Samen met de aanstaande op dansles. Zowaar werd brons met ster gehaald. We gingen door voor zilver. Dat was minder. Zo stond ik regelmatig op de tenen tot en met de middenvoetsbeentjes en eventueel het scheenbeen van mijn vrouw…. Die sloeg al vloekend dapper van zich af. Dansleraar Cor had dat natuurlijk haarscherp in de gaten. Door de microfoon klonk; “en links twee drie…… elkaar niet slaan op de dansvloer …. zij sluit zij…” Om het prille huwelijk te redden hebben we nooit zilver gehaald. Twee paar verse dansschoenen verdwenen in de grijze bak.

Advertenties

6 Responses to Saturday night fever

  1. app says:

    Heb je ze aan het dansen gekregen? Door het voortouw te nemen bijvoorbeeld?

  2. Ramirezi says:

    Uiteindelijk kwam de dansschoolhoudster, die gewoon iedereen de dansvloer opriep (de docenten duwden alles wat richting dansvloer)waarna ze moesten meebewegen met een liedje (move to the left – move to the right – dat soort werk). Ook met limbo en het breakdance lukte het om ’t spul enthousiast te krijgen. Een niet zo volle dansvloer heeft wel als voordeel dat je een aanloop kunt nemen en dan een salto kunt maken (je gelooft je ogen niet)….

  3. Carin says:

    Umn..hadden ze toen al grijze bakken???

  4. Babette says:

    Hoi Meneer…….(geheim)
    Leuk stukje hoor!!! Ik mag over drie weken.
    Groetjes en tot morgen

  5. JB says:

    haha, zo min mogelijk de grond raken… ik zie het voor me, hoor er zelfs muziek bij (Madness: baggy throusers?)
    In de laatste klas van de lagere school hadden wij zo’n leuke meester… durfden wij allemaal niet of nauwelijks te bewegen deed hij het gewoon voor: ‘doe maar net of je zwemt!’ 🙂
    dansles, niks voor mij! Maar met een borrel op wil ik wel eens een walsje maken en dan net doen of ik zwier :-))

  6. Annette says:

    Lekker hè dansuh………:>)
    Goed geschreven!
    Veengroetje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: