Stekelig moederinstinct

Eigenlijk was onze woonkamer een stuk kleiner.
Samen met de buurtjes besloten we om uit te gaan bouwen.
De tuin zou drie meter korter worden, de kamer drie meter langer.

Het was september, het werd al wat frisser.
’s Avonds zagen we nog een egeltje scharrelen door de tuin.
Tot onze schrik had zij een nestje gemaakt tegen onze binnenkort te verplaatsen achtergevel.
Het nest was niet meer dan een enorme hoop bladeren.
Op de plaats waar het lag kon het door de geplande uitbouw niet blijven.
Maar we wilden natuurlijk niet de winterslaap van ‘ons’ egeltje verstoren.
Er werd een list verzonnen.

Ramirezi maakte een grote houten kist, met een mooie ingang.
Die werd zo ver mogelijk van de uitbouwplek in de tuin geplaatst.
Dit zou het luxe nieuwe winterverblijf worden van egeltje.

Gewapend met stevige handschoenen begon ik te graven in de hoop bladeren.
Egeltje was hiervan niet gediend.
Zij sprong steeds omhoog, in een poging mij aan haar stekels te rijgen.
Maar dat hielp niet echt, even laten had ik haar al verhuisd naar de houten kist.

“Weet je wat, ik doe er nog wat bladeren bij van haar eigen nest”, zei ik tegen mijn vrouw.
“Misschien dat ze dan wat eerder begrijpt dat dit haar nieuwe onderkomen is….”
Al gravende in de hoop bladeren deed ik echter een schokkende ontdekking.
Er zaten zes jonkies in verstopt !

Dat hadden we nooit verwacht !
Egeltjes maken normaal gesproken veel eerder in het jaar een nest.
Maar als dit eerste nest om de één of andere reden is mislukt, dan willen ze het in september nog wel eens proberen.
Het vervelende was de wetenschap dat moeder-egeltjes na verstoring van hun nest vaak de jongen aan hun lot overlaten….

Snel haalde ik alle jongen uit het nest.
Die werden vervolgens samen met veel bladeren bij moeder in het houten hok gestopt.
In de loop van de avond hielden we alles scherp in de gaten.
Tot onze verbijstering zagen we daar moeder-egel lopen met een jong in haar bek.
Ze was begonnen de jongen terug te dragen naar haar oorspronkelijke nest !
Daar aangekomen, zag ze waarschijnlijk dat dit zinloos was.
Ze liet het jong achter in de kou en vertrok.

Wat moesten we doen ?
Het jong weer terugbrengen ?
Of wachten tot moeder-egel het weer kwam ophalen ?
Het jong koelde door de kou snel af.
Te lang wachten zou zeker dodelijk zijn.
Toen ik wat later het kleine beestje pakte, was het al behoorlijk koud…
In mijn handen warmde ik het weer op, waarna ik het weer in de houten kist stopte.

De dagen erna waren spannend.
Zat moeder-egel nog bij haar jonkies of had zij die verlaten ?
Leefden de jonkies nog wel ?
We durfden de deksel van de kist niet open te maken.
Te bang om nog meer verstoring te veroorzaken.

Pas een week later deden we dat wel.
Met kloppend hart.
De kist was helemaal leeg.
Geen moeder-egel, geen jonkies.
Waar waren zij gebleven ?

Een week later bleek zij bij de buren in de tuin een nieuw nest gemaakt te hebben.
Op een veilige plek.

In het voorjaar zagen we de flink gegroeide jonkies in de tuin scharrelen….
Wat een opluchting !

Advertenties

23 Responses to Stekelig moederinstinct

  1. app says:

    Geweldig om zoiets in je eigen tuin mee te maken!

  2. JB says:

    heerlijk verhaal!!

  3. anoniem says:

    Wat een mooi verhaal, ik kan mij de zorgen zo goed voorstellen, ik denk dat ik er behoorlijk van wakker zou liggen. mijzelf steeds moest toespreken, nee ga niet kijken! Fijn dat alles is goed gekomen, dat maakt het verhaal het allerfijnst.

  4. alice says:

    verdraaid! neem ik de moeite in te loggen, vergeet ik nog mijn naam erbij te zetten, dit overkomt mij steeds vaker de laatste tijd.
    nu ja, dat was ik dus he, die anoniem

  5. app says:

    @Alice
    Waarom klik je ‘gegevens bewaren?’ niet aan?

  6. Croisabel says:

    Supergaaf!

  7. Krokodil says:

    Mooi verhaal! Helaas heb ik geen tuin… alleen een modderig stukje gemeentegras voor de (achter)deur.

  8. De Kale Doperwt says:

    🙂

  9. Solvejg says:

    Mooi verhaal, mooie foto’s!

  10. francis says:

    Ik geloof dat je mijn favoriete blogger aan het worden bent R.!!
    Je schrijft lekker weg, persoonlijk touch, foto’s en er valt altijd weer wat te leren omtremt biologie
    Welterusten Francis

  11. Grutte Pier says:

    Ik heb ze hier ook rondscharrelen. Heerlijke beesten! Gelukkig maar dat het zo goed is afgelopen. En gut, wat een vertederende foto’s van de jonkies. Nog nooit gezien….

  12. debby says:

    Heeel erg lieve actie . En wat een mooie ‘scherpe’ foto’s. Emma en ik waren daar blij mee verrast, want eigenlijk horen we dit niet te zien…

  13. app says:

    @Debby
    Waarom horen jullie dit eigenlijk niet te zien?

  14. app says:

    Ramirezi, ik heb je trouwens ook opgenomen in de lijst van ‘webloggers met foto of film’. 🙂

  15. debby says:

    @ app, Dat door omstandigheden eea hier toch te zien is, is ‘heerlijk’, ‘supergaaf’, ‘mooi’ en ‘vertederend’. Maar zoals Ramirezi al schreef zijn moeder-egels gevoelig voor verstoring van het nest, met het aan hun lot overlaten van de jongen tot gevolg. Daarom verstoppen ze zich ook zo goed als mogenlijk is in de gecultiveerde omgeving waar mensen wonen. Een soort verstopperje ‘spelen’ met als enige regel:
    – Ik mag/moet niet gezien/gevonden worden.
    snappie? :-))

  16. app says:

    @Debby
    Ik begrijp ‘m. Je/jullie hebt/hebben gelijk!

  17. Theodora says:

    voor het eerst van mijn leven zie ik een jong egeltje.

  18. Croisabel says:

    @debby, je hebt natuurlijk gelijk en mijn reactie was alleen zo positief omdat het afliep zoals het afliep, halverwege het stuk zat ik echt in de puree over hoe het af zou lopen met die kleintjes.

  19. Ramirezi says:

    @Allemaal; ja bijzonder hé van die kleine wezentjes, warm en bijna dezelfde kleur huid als wij. Dit verhaal wilde ik al heel lang op mijn blog zetten, maar de foto’s waren ergens in de grote hoop beland. Was dus even zoeken. Gezien jullie reacties ben ik blij dat ik dat gedaan heb…
    @app; leuk !

  20. sjoukje says:

    Geweldig zeg, zo zie je maar weer er zijn nog wel mensen die moeite willen doen voor anderen.Petje af!
    Wat een mini-egeltje zeg.

  21. Mo says:

    Deze heb ik destijds gemist; hij is nog steeds goed!

  22. Morgaine says:

    wat een mooi verhaal!!

  23. Bart says:

    Geweldig mooi verhaal, gelukkig met goede afloop…ik hield mijn hart echt vast, halverwege!
    En wat een schatje, dat baby-egeltje! :))
    Groet, Bart

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: