Betalen met botten en bloed

Rampen in kolenmijnen intrigeren me. Misschien dat daarom ‘Springhill disaster’, gezongen door de Dublinners een liedje is dat ik graag hoor. Mijn zoontjes kunnen er niet tegen. Ze vinden het een eng liedje,  misschien ook wel omdat ik er stukjes van vertaalde toen ze nog jong waren.
Het bandje mocht niet meer aan in de auto. Anders konden ze niet slapen. Maar ze hadden wel gelijk. Op een kilometer diepte levend begraven zijn, zonder eten en drinken, moet een beangstigende ervaring zijn.
Of zou je berusten in je lot ?

Helemaal onderaan dit stukje staan drie videoclips van de ramp, zeker de moeite waard !

Springhill disaster (Ewan McColl)
In the town of Springhill, Nova Scotia down in the dark of the Cumberland mines,
There`s blood on the coal and the miners lie
In roads that never saw sun or sky, roads that never saw sun or sky.
In the town of Springhill, you don`t sleep easy. Often the earth will tremble and roll
When the earth is restless, miner`s die
Bone and blood is the price of coal. Bone and blood is the price of coal.
In the town of Springhill, Nova Scotia, late in the year of `58,
The day still comes and the sun still shines
But it`s dark as the grave in the Cumberland mines. Dark as the grave in the Cumberland mines.
Three days passed when the lands gave out and Caleb rushed and got up and said:
”We`ve no more water or light or bread.
So we`ll live on songs and hope instead. We`ll live on songs and hope instead.”
Listen for the shouts of the black-faced miners. Listen through the rubble for the rescue team.
Three hundred tons of coal and slack.
Hope imprisoned in the three foot seam. Hope imprisoned in the three foot seam.
Twelve days passed and some were rescued, leaving the dead to lie alone.
Through all their days they dug a grave.
Two miles of earth is a marking stone. Two miles of earth is a marking stone.

The tragedy surfaces

More blood on the coal in ’58

The miracle miners

Advertenties

8 Responses to Betalen met botten en bloed

  1. Alice says:

    Ik kan me je een tikkeltje morbide belangstelling wel voorstellen, ik heb dat ook, niet met mijnen maar met ‘ziektes’. De meest vreselijke zaken op sterk water trekken altijd mijn belangstelling.
    Ook niets voor kleine kinderen trouwens, eerst staan ze nog onschuldig door het glas te loeren, maar eenmaal in de ban van je gruwelijke uitleg hebben ze het de hele week nergens anders meer over. Zelfs met het gevaar dat je een belletje krijgt van de leraar ‘uw dochter komt met de meest vreselijke verhalen naar school!’
    🙂

  2. De Kale Doperwt says:

    Ik kan mij nog goed een door The Ex georganiseerde tour herinneren voor "the miners in england".
    Ik zou het spaans benauwd krijgen. Maar toch ook wel eens willen zien. 1 keer he? Dat is genoeg. En met goede afloop s.v.p.

  3. marlis says:

    ik kijk niet, brand verdrinking en verstikking (levend begraven ow!) vind ik van die gruwelen!

  4. Zilvertje says:

    Vroeger op de lagere school hadden we een leesboekje over kinderen die verdwaald waren geraakt in een grot, ik vond het een heel fijn boekje, ik genoot van het zuinig zijn op het water en brood, overal ter wereld ging ik later graag een grot bekijken, maar sinds enkele jaren ben ik bang als ik een kleine ruimte in moet, of in een grot ga, nu begrijpen hoe erg het is als je, je geld, moet verdienen onder de grond, de angst de donkerte, ik hoop niet dat met het klimmen der jaren alles zijn romantiek verliest, ik ga straks de filmpjes bekijken

  5. Woudje says:

    Ieks, zo’n vriendelijke schoolmeester op de foto, maar ondertussen van die morbide trekjes.
    Eerst al zo’n blauwe dode vinger en nu dit ! : )

  6. Ramirezi says:

    @Zilvertje; grotten op zich vind ik niet zo benauwend. Maar je ziet wel eens van die reportages waarbij je jezelf door spleten heen moet wringen. Eerst uitademen anders dan pas je er niet door… Daar krijg ik het wel benauwd van.

  7. Kitty says:

    Behalve het instortingsgevaar waren(en zijn) er nog wel meer gevaren in een mijn. Zo is een oom van mij gedood door een steenkooltreintje in de vijftiger jaren. 18 Jaar oud en pas enkele dagen ondergronds werkzaam. Des te erger was dat zijn vader hem uitdrukkelijk verboden had ondergronds te gaan werken: hij vond dit te gevaarlijk. De reden waarom hij ondergronds wilde werken was dat dit beter betaald werd.Plaats van gebeurtenis: mijn Hendrik in Brunssum.

  8. Croisabel says:

    Brrrr!!! In Bolivia (Potosi) heb ik vorig jaar trouwens mensen gezien die dat als cultuur hebben, werken in een mijn en dan niet ouder worden dan 40, iedereen weet dat en accepteert dat. Heb ik nog prachtige foto’s van, met wangen bol van de coca enzo. Alsof je jaaaren terug in de tijd stapt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: