Een teken van haar overleden man; de Boktor

Maria is letterlijk en figuurlijk een stevige Surinaamse tante. Een aantal jaren geleden emigreerde zij met haar echtgenoot George naar Nederland. Het stel was al snel ingeburgerd in het kleine Noord-Hollandse dorpje waar zij voor hadden gekozen. Hij kreeg een goede baan bij de Hoogovens, zij begon een ballet-schooltje.

Het geluk van de twee duurde niet lang; Maria’s man overleed binnen een jaar na aankomst door een tragisch verkeers-ongeluk. De klap kwam zwaar aan.

Toch was zij er de vrouw niet naar om nu de moed op te geven. Aan haar ballet-leerlingen vertelde zij al gauw het verhaal van de tekenen die haar overleden man haar nog steeds gaf.

In de gang naar haar slaapkamer stond een klein houten tafeltje dat het stel had meegenomen uit Suriname. Op dat tafeltje stond de foto van haar overleden man. Iedere avond als Maria langs liep om te gaan slapen zei ze; “Welterusten George, slaap zacht…” En elke avond hoorde zij dan zacht het tafeltje kraken. Het was net alsof het haar antwoord gaf. Dat gaf haar de geruststellende verzekering dat George nog ergens rondzweefde….

Al met al kraakte het tafeltje tot zeker drie jaar na aankomst in Nederland. Toen kwam er een enorme boktor uitkruipen. Het dier had als larve jarenlang al krakend het tafeltje van binnenuit opgevreten en was uiteindelijk in één van de gangen verpopt.

Prachtig dat wij er ééntje tegenkwamen tijdens de vakantie in Frankrijk !
Trouwens we zijn nog veel meer moois tegengekomen, zie de volgende keren…

Advertenties

8 Responses to Een teken van haar overleden man; de Boktor

  1. Rob says:

    Ik heb mijn sleutelbos eens bekeken… geef mijn portie maar aan Fikkie. Geen diertje voor mij!

  2. lidy says:

    Je maakt er weer een prachtig verhaal van, ik zou bijna van de boktor gaan houden, bijna zei ik……

  3. ijskastmoeder says:

    Heeeee zien ze er zo uit, maar dan heb ik er dit voorjaar ook eentje op de plaat gezet. Ik was helemaal gefascineerd door dat prachtige beest. Als timmermansdochter heb ik natuurlijk altijd verschrikkelijke verhalen over boktor aangehoord maar ik had er nog nooit een gezien. Mooi verhaal heb je ervan gemaakt!

  4. Gerritje says:

    Tjonge,tjonge,tjonge, ik heb jaren geleden een antieke kast bij mijn lieve zusje gekocht. Dus het was niet mijn opa die ik steeds hoorde!!!! oompje…

  5. erik says:

    Los van de boktor is het gegeven van het kraken een realiteit. De boktor, ach .. die nam het gekraak voor lief.
    erik

  6. Woudje says:

    Blij dat je weer teug bent van vakantie, maar ik geloof dat ik liever je "pasfoto"zie dan deze boktor.

  7. K says:

    Ha de boktor! Dat was vroeger de grote vijand van houten lantaarnpalen.

  8. Oliphant says:

    Zo kom ik nog eens ergens. De boktor is gevreesd in oude Franse boerderijen, vooral in die van de heer Oliphant. Toch heeft hij er nooit één gezien. Nu vindt hij hem hier, als mosterd na een lang voorbije maaltijd, bij jou. Jak, wat een engerd.
    Maar het verhaal is mooi. En nu terug naar vandaag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: