De wakkerste luilak sinds jaren

Het is ieder jaar weer spannend voor ons, zal er dit jaar tijdens de luilak iets gebeuren ? Ik woon niet bepaald in een erg opwindende buurt wat dat betreft. Eigenlijk horen we meestal helemaal niets, maar dat kan ook aan onze goed geïsoleerde woning liggen. Als enige voorzorg gaat ’s avonds de voorbel uit.

’s Ochtends nemen we bibberend de schade op; waar zitten krassen op mijn auto, zijn er planten vertrapt, zit het hele raam onder de boter misschien ?
Nee hoor, weer niks gebeurd….

Tot op vandaag natuurlijk. De twee rami-boys; 10 en 12 jaar, wilden ook meedoen. De oudste had afgesproken om vijf uur, de jongste om zes uur. Je raadt het al; van de luilak nog nooit wakker gelegen, nu ging de hele ochtend de voordeur open en dicht met een grote knal, stonden er allemaal vriendjes in de hal te praten, waarna het hele spul op pad ging met de aangeschafte luchthoorns.

Ze mochten meedoen, onder de voorwaarde dat ze van de spullen van een ander afbleven. De jongste was onderweg nog een politie-agent tegengekomen, nooit geweten dat die al zo vroeg begonnen. De agent vond dat de jongste rami zich prima aan de regels hield ! De oudste is wat minder betrouwbaar ben ik bang, zijn luchthoorn zat bij terugkomst namelijk nogal onder de zeepresten….

“Nog leuke dingen meegemaakt mannen ?”
“Nou, bij het bejaardenhuis stonden drie oude opaatjes de wacht te houden.”
“En we zijn een paar keer uitgescholden, dat we op moesten sodemieteren !”

“Waren er nog veel kinderen zeep of boter aan het smeren ?”
“Nou, er kwam wel een mevrouw naar buiten die vroeg of we nog een pakje boter wilden hebben, maar dat wilden we niet !”
“En ze waren ook overal maandverbandjes op de ramen aan het plakken !”

Advertenties

Ik ben je ergste nachtmerrie

Marco is een geval apart. Als je hem in de klas niet zo nu en dan verbaal wakker schudt dan kan hij een uur lang wazig naar zijn werk zitten kijken. Er komt dan helemaal niets uit zijn handen. Als je dan vraagt wat hij al die tijd heeft zitten doen dan haalt hij zijn schouders op en kijkt je niet begrijpend aan. Hij heeft zelf ook geen idee.

In zijn vrije tijd is er een andere Marco, kwam Sita mij vertellen. Door haar mobiele telefoontje had hij gisteren een leerling van de technische school hier in de buurt bedreigd. Anoniem natuurlijk. Alleen had Sita niet zo goed nagedacht en Marco’s naam genoemd op de MSN. En dan gaat het nieuws natuurlijk snel.

Nu hadden ze grote problemen. Vanmiddag zouden ze worden opgewacht door een heel stel grote leerlingen van de technische school. Ze zouden wel even een kopje kleiner gemaakt worden. Tijdens de les keken ze zenuwachtig door de luxaflex of er al messentrekkers aankwamen.

Misschien moeten jullie de volgende keer een beetje beter nadenken voordat je zoiets doet, was de boodschap die ik ze meegaf. De school kan niets voor jullie doen. Dit hebben jullie in je eigen tijd gedaan. Dat was tegen het zere been van Sita. Wat was ik nu voor een mentor, die zijn eigen leerlingen niet wil beschermen ?

Ze wist niet dat de ouders van de bedreigde jongen al waren gebeld. Net zoals Marco’s ouders en de betreffende technische school. Even de consequenties van je gedrag ondervinden leek ons dit keer geen slechte zet.

“Meneer ?” vroeg Marco nog toen de bel ging.
“Als je zegt dat je iemands ergste nachtmerrie bent, is dat dan erg ?”