Het naaktstrand bij Julianadorp aan Zee



Soms benauwd Nederland me enorm.
Vooral net terug van vakantie lijkt alles hier zo klein.
Niets is zo lekker als de ruimte om je heen.
Zelfs mensen worden daar anders door.
Rustiger.

Nu ben ik al weer een paar weekjes in ons kikkerlandje.
Dus om af te kicken maar even lekker naar het strand gefietst…


Om vijf voor half acht zag ik dat de zon wat beloofde.
Dus sprong ik om half acht op mijn fiets richting strand.

Om acht uur weer terug naar huis.
Half negen op de blog.


Het was mooier dan het vuurwerk op oudejaarsavond.

Advertenties

Ik ga nooit meer zomaar een huis binnen


Gisteravond liep ik, op weg naar een vriend, langs een witte villa bij ons in de wijk. Hoewel… wit, eigenlijk begon het wit al behoorlijk af te bladderen.
Ik zag dat de voordeur nog openstond, dus ik dacht – ze zijn zeker aan het luchten.

Maar goed, op de terugweg was het al bijna donker geworden en de deur stond nog steeds open. “Misschien zijn de bewoners wel weg en hebben ze per ongeluk de deur open laten staan”, dacht ik. Dan is het misschien beter om hem even dicht te trekken voordat er dieven naar binnengaan. Dus ik door de verwaarloosde voortuin richting voordeur.

“Hallo, is er iemand thuis ?”, riep ik naar binnen.
Geen reactie.
Ik twijfelde.
“Dicht die deur en naar huis”, zei een stemmetje in mijn binnenste.
“Kijk nog even of er niet iets aan de hand is”, zei de andere hersenhelft.
Alleen even kijken of er iemand in de kamer is dan maar…

De gang was leeg, er lag zelfs geen vloerbedekking, alleen maar kale planken.
Ik probeerde vergeefs om licht in de duisternis te scheppen, maar het licht wou niet aan.
In het weinige licht zag ik dat de kamer ook vrijwel leeg was.
In het midden een klein tafeltje met een grote stapel oude kranten en een lege koffiemok.
Voor de ramen half vergane gordijnen.
Gek, dat was me van buiten nooit opgevallen.

Op de één of andere manier kreeg ik tóch het gevoel dat ik niet alleen was.
Wegwezen ! riep het eerste stemmetje.
Dit keer waren de beide stemmetjes het snel eens.
Dus ik draaide me om en… zag in de hoek achter de openstaande kamerdeur een gestalte liggen. Het was duidelijk een man en hij lag zo op de kale houten vloer.
Ik had echt geen idee of hij nog in leven was.

En eigenlijk wil ik nu van jullie weten; “Hoe kun je zien dat iemand nog leeft ?”
“Zijn pols voelen”, klinkt het van achter uit de klas.
“Voelen of hij nog ademt”, komt uit een andere hoek.
Zo gaan we door totdat alle levensverschijnselen, inclusief voortplanten, op het bord staan.

En dan willen ze het weten hè ?
“Meneer, was het nu een echt verhaal of heeft u het verzonnen ????”

Lesgeven moeilijk ?


   "Leraren zijn hersenchirurgen die 
   25 patiënten tegelijk opereren 
   terwijl die niet verdoofd zijn
   en zich er constant mee bemoeien"

                                    Pat Wolff

Deze vond ik zo mooi dat ik hem jullie niet wil onthouden.
Klinkt toch weer beter dan "lesboer"…

Cartoon

Gedachtenloos klaarkomen


Nu is mijn dochter bepaald niet bang uitgevallen als het gaat om het oppakken van een beestje met haar blote handen. Maar deze Bidsprinkhaan (Mantis religiosa) was toch even iets te aggressief. Het kleine kopje volgde precies wat je deed en vervolgens kwam hij onstuitbaar op je af met zijn vervaarlijke met doornen bezette voorpoten.


Bidsprinkhanen hebben aan de binnenkant van de poten zogenaamde oogvlekken, zoals je mooi kunt zien op de foto hierboven. Die gebruiken ze om mee te dreigen. Aan de voorkant lijkt het diertje dan op een veel groter monster. Dit exemplaar is trouwens bruin, een kleur die sommige exemplaren ook kunnen hebben.


Ook de voortplanting gaat monsterlijk, vind ik als man tenminste. Misschien dat er vrouwelijke blogmonsters zijn die het wel vermakelijk vinden….
Het wijfje eet het mannetje namelijk tijdens te paring op, waarbij ze begint met het smakelijkste stukje, de kop.

Dat is pas echt het toppunt van gedachteloos klaarkomen….

De groene dubbeldekker


Ondanks de droogte zijn er in Frankrijk natuurlijk ook plaatsen waar het gras twee kontjes hoog is. Die hoogte is zeker met zo’n klein sprinkhanenkontje snel bereikt.

Het tafereel deed mij denken aan de afgedankte dubbeldekkers in Londen.
Te ouderwets, net zoals deze insecten er wat voorwereldlijk uitzien met hun samoerai bepantsering. Alleen is deze natuurlijke dubbeldekker groen in plaats van rood.

Wij gingen trouwens altijd bovenin zitten, dan heb je een beter uitzicht.
Dat zal het groene springertje dat hier bovenop zit ook wel gedacht hebben.

Spannend hoor om het zo in de vrije natuur te doen.
Maar je hebt natuurlijk wel de kans om gesnapt te worden.
Zo ook dit parende paartje.
Komt die vervelende Ramirezi weer met zijn fototoestelletje.
Niet dat ze er mee zaten hoor.

Hoe langer ik keek, hoe meer ik het idee had dat ze mij allebei een beetje gelukzalig aan zaten te kijken.

Ja, ze waren lekker bezig.

Deze bijdrage stuur ik op voor de kalender vanJacob Hesseling, is dit wat Jacob ?

Webarchitect op volkskrantblog

Na de gewone bouwkundig architect kregen we al snel de tuinarchitect en de interieurarchitect. Met de komst van het internet kon de webarchitect natuurlijk niet uitblijven.

Jammer dat die functie al miljoenen jaren eerder reeds vervuld was.
Namelijk door de Tijgerspin (Argiope bruennichi).

Deze behoort tot de Wielwebspinnen of Argiopidae. De architectuur van hun web is min of meer rond, waarin sommige spinnen een zogenaamd stabilimentum maken. Dat is een zone met extra weefsel dat het web extra sterk moet maken.

En zoals je op de foto kunt zien weet de Tijgerspin net zoals zijn menselijke “soortgenoten” natuurlijk dat driehoekjes de ideale verstevigers zijn.

Mijn vrouw liep bijna door het web van dit lieverdje heen tijdens het fossielen zoeken in Frankrijk. Of ik maar even héél snel wou komen kijken. Volgens het boekje kan dit spinnenvrouwtje een lijf hebben van 15 mm, maar meer indien het lichaam is gevuld met eitjes.

Nou, volgens ons zat ze barstensvol met eitjes, wat een joekel !

De Kolibrievlinder

Een paar jaar terug werd hij voor het eerst bij ons in de buurt (J’dorp) gesignaleerd. Maar je zag hem erg weinig en als ik met mijn fototoestel naar buitenkwam dan nam hij snel de vlucht.

Als ik dus ergens graag een goede foto van wilde maken dan was het wel van de Kolibrievlinder. Eigenlijk is het een Pijlstaart.

In Frankrijk zie je het beestje echter veelvuldig vliegen.
Maar dan nog is hij zo snel dat mijn foto’s meestal matig waren.

Deze schat had iets meer geduld met me.
Eigenlijk vond ik haar nog het leukste van Cahors.

En dat duiveltje op de brug natuurlijk….

Maxima koos de verkeerde Koningspage

Maxima, als je dit leest, zonde hè ?
Dacht je getrouwd te zijn met een knappe blonde prins.
Blijkt hij een lelijk eendje te zijn vergeleken met deze Koningspage (Iphiclides podalirius).

Je zou trouwens eens moeten weten meid.
Ik heb deze vakantie ook heel wat achter jou aan gehold.
Maar je liet je niet op de gevoelige plaat vastleggen.
Je was me steeds te snel af.

Jammer.

Want Koninginnepages (Papilio machaon) zijn ook prachtig.

Een teken van haar overleden man; de Boktor

Maria is letterlijk en figuurlijk een stevige Surinaamse tante. Een aantal jaren geleden emigreerde zij met haar echtgenoot George naar Nederland. Het stel was al snel ingeburgerd in het kleine Noord-Hollandse dorpje waar zij voor hadden gekozen. Hij kreeg een goede baan bij de Hoogovens, zij begon een ballet-schooltje.

Het geluk van de twee duurde niet lang; Maria’s man overleed binnen een jaar na aankomst door een tragisch verkeers-ongeluk. De klap kwam zwaar aan.

Toch was zij er de vrouw niet naar om nu de moed op te geven. Aan haar ballet-leerlingen vertelde zij al gauw het verhaal van de tekenen die haar overleden man haar nog steeds gaf.

In de gang naar haar slaapkamer stond een klein houten tafeltje dat het stel had meegenomen uit Suriname. Op dat tafeltje stond de foto van haar overleden man. Iedere avond als Maria langs liep om te gaan slapen zei ze; “Welterusten George, slaap zacht…” En elke avond hoorde zij dan zacht het tafeltje kraken. Het was net alsof het haar antwoord gaf. Dat gaf haar de geruststellende verzekering dat George nog ergens rondzweefde….

Al met al kraakte het tafeltje tot zeker drie jaar na aankomst in Nederland. Toen kwam er een enorme boktor uitkruipen. Het dier had als larve jarenlang al krakend het tafeltje van binnenuit opgevreten en was uiteindelijk in één van de gangen verpopt.

Prachtig dat wij er ééntje tegenkwamen tijdens de vakantie in Frankrijk !
Trouwens we zijn nog veel meer moois tegengekomen, zie de volgende keren…