Bollenvelden tussen Julianadorp en Den Helder

bollenveld
bollenveld
Bollenveld
Bollenveld
Bollenveld
Bollenveld

De rups van de Hageheld

Deze zwaar behaarde rups met prachtige druppeltjes er op kwamen we tegen op de heide, om precies te zijn hier.  Het is de Hageheld (Lasiocampa quercus), een spinner. De vlinder zelf is vrij saai, stevig en bruin, maar wel met dezelfde mooie antennen als de vliegende non.

Pieterpad: Schoonloo – Sleen

Goh, al weer de 1, 2, 3, 4, 5, 6e etappe, als we goed kijken zien we de Pietersberg al liggen. Het begint in ieder geval goed, Tom frunnikt al vrij snel een gelukshoefijzer uit de grond; daar moet hij nog wel een kilometertje of 23 mee rondlopen.

De Schotse Hooglanders komen tegenwoordig meer voor buiten Schotland dan er binnen. Toch brengen ze weer herinneringen boven aan een geliefde vakantiebestemming.

Op de één of andere manier vind ik deze etappe meer van hetzelfde. Het zijn steeds lange stukken rechtdoor. Dat loopt wel lekker weg trouwens, je hoeft niet bang te zijn om op dit stuk verkeerd te lopen. Een kunstenaar probeert het toch nog een beetje aantrekkelijk te maken, denk ik.

Mmm, nog net niet op de helft, als ik het even snel uitreken.

Onderweg krijgen we een bui op ons dak. Niet zo maar ééntje – het onweert er flink bij en er vallen nog even hagelstenen ook. Gelukkig hebben we op alles gerekend; we hebben regenjassen maar die liggen nog in de caravan en drie paraplu’s die in de auto zijn achtergebleven.

Even ontstaat er een discussie of we wel onder de bomen moeten schuilen bij onweer. Volgens mijn kansberekening moet dat kunnen in een bos; met zoveel bomen zou het wel heel toevallig zijn als de bliksem inslaat in jouw schuilboom.

Dus duiken we onder een flinke denneboom.

Zodra het weer wat opklaart lopen we verder. Nog geen vijftig meter van onze schuilplaats komen we deze Lariks tegen. Volgens een briefje van de boswachter in 2007 getroffen door de bliksem, waarbij het water in de vaatbundels verdampte en de boom explodeerde. Je ziet nog mooi dat die vaatbundels spiraalsgewijs omhoog liepen.

Mijn kansberekening krijgt nu een heel aparte beoordeling door de rest van de familie.

Gelukkig hadden we ons hoefijzer.

Dit monument is voor Toos en Bertje, die het oorspronkelijke Pieterpad hebben uitgestippeld.

Dit is deze meivakantie onze langste etappe, maar we lopen hem met de minste moeite. Voor dat we het weten zijn we al weer in Sleen, een prachtig en sfeervol dorpje. We nemen ons voor dat eens goed te gaan bekijken.

De volgende keer.

De fotogenieke onderkant van de Paardenmestkever

Paardenmestkever

Het laatste stukje lagen er steeds dode kevers op het pad, allemaal netjes op hun zwarte ruggetje en met een fel blauwe metallic glans aan de onderkant. Alsof ze zo waren gaan liggen om extra op te vallen. Ze waren allemaal zo dood als een pier. Het vreemde is dat die betoverende glans op de foto hieronder maar gedeeltelijk terug te zien is, de werkelijkheid was veel blauwer.

Gelukkig kwam ik uiteindelijk ook nog een levende Paardenmestkever (Geotrupes stercorarius) tegen, zo levendig zelfs dat hij alleen maar aan het rennen was over mijn hand heen. En geef hem eens ongelijk. Maar aan de randen van zijn dekschild en aan de achterkant van zijn poten zie je hierboven wel mooi die blauwe glans.

Paardenmestkever

Overigens kunnen Paardenmestkevers van onderen behalve blauw ook metallic paars of groen zijn, lees ik in de nieuwe insectengids.

Je zou ze net zoals de AH-smurfen bijna gaan sparen, als je niet wist waar ze normaal gesproken doorheen kruipen.

Het naakte terracotta leger

Terracotta beeldjes uit de Han-dynastie

Op dit moment is in Assen en Groningen de tentoonstelling GO CHINA ! te zien. In Assen hebben we genoten van de beelden, die op een prachtige manier zijn opgesteld. Moet je echt gaan zien.

De meeste aandacht gaat terecht naar de enorme terracotta soldaten uit het grafcomplex van de eerste keizer bij de huidige stad Xi’an, maar zoals wel vaker werd mijn aandacht juist getrokken door de kleinere beeldjes.

Terracotta beeldjes uit de Han-dynastie

Deze kleine beeldjes zijn niet afkomstig uit de tijd van de Qin-dynastie, maar komen uit de Han-dynastie. Zoals je ziet zijn ze allemaal naakt. Oorspronkelijk hadden ze houten armen en zijden kleding, maar dat is vergaan. Het mannetje dat eruit ziet alsof de maker is gestopt met kleien heeft waarschijnlijk een leren harnas gedragen. En de gracieuze houding van de dames wordt veroorzaakt door het nu afwezige paardje waar ze op zaten. Van de amazonehouding hadden ze in China nog nooit gehoord.

Toen ik ze zo zag staan en zitten in de vitrine, moest ik echt even denken aan de nieuwe kleren van de keizer.

Pieterpad: Rolde – Schoonloo

Veel rechte stukken deze keer, om te beginnen met het oude tracé van de vroegere spoorlijn Assen – Stadskanaal. Dit is trouwens al weer een stukje verderop.

Alles loopt weer uit, of in het geval van varens, alles rolt weer uit.

Dit haasje was het haasje, lag midden op het Pieterpad zonder dat ik een doodsoorzaak kon ontdekken.

Halverwege een rijtje bomen dat in de brand had gestaan. Bliksem of een ongelukje, je moet er niet aan denken dat het hele bos vlam had gevat.

In één van de plassen in het Meindersveen zwemmen twee Canadese Ganzen, goed onthouden dank zij een ezelsbruggetje.

Dat het gras op de heide door hen kortgehouden moet worden hebben de geiten en schapen nog niet zo begrepen, ze hebben namelijk een duidelijke voorkeur voor de bomen. Daarbij zijn de geiten zo handig om de takken naar beneden te buigen, waar de schapen dan weer van mee snoepen.

Eigenlijk zijn die schapen dus aan het parasiteren vindt Gerrit Geit en geeft een RAM.

Even flossen.

Speciaal voor jullie heb ik nog gezocht naar klavertjes vier. Niet gevonden, wel klavertjes drie die in bloei stonden.

Eénmaal in Schoonloo duwt zoon Tom de aardas nog even in de juiste positie.

De Hazelnootboorder – wat een rare snuiter !

Het eerste dat je opvalt bij dit minuscule snuitkevertje is de enorme lange snuit, waar ook nog eens de antennen aan zitten. Die zo schattig uitziende snuit gebruikt het vrouwtje van de Hazelnootboorder (Curculio nucum) om eitjes te leggen in de nog groene hazelnoten.

De larve ontwikkelt zich vervolgens in de hazelnoot, al etend van het vruchtvlees en knaagt zich in de herfst een weg naar buiten.

Na verpopping in de bodem zie je omstreeks mei weer de eerste snuitertjes.

Pieterpad: Zuidlaren – Rolde

We zijn weer een jaartje verder; na de laatste Pieterpad etappe hebben we de afgelopen week de draad weer opgepakt. De provincie Groningen hebben we gehad, nu is Drenthe aan de beurt. Hier vertrekken we vanuit Zuidlaren richting Rolde.

Een bruggetje over de Aa, waar een Witte kwikstaart (Motacilla alba alba) even voor jullie poseert met wat nestmateriaal.

Dan moeten we er zelf ook maar even aan geloven. Je ziet het misschien niet maar de familie staat doodsangsten uit, dat cameraatje moet nu wel van de reling de beek in vallen, denken ze. Welnee, een beetje vertrouwen graag.

Over het beekje valt wat te lezen in het boekje van het NIVON; de Drentse Aa heet telkens anders. De beek neemt de naam aan van het dorp waarlangs zij stroomt. De naam Drentse Aa draagt de beek alleen op Gronings grondgebied. Vroeger werd er met het water bier gebrouwen, het Ommelander bier.

We houden een stevig tempo aan, het is ook maar een bescheiden stukje van 16 kilometer. We zigzaggen tussen de naaktslakken door.

Dit Hunebedje stelt eigenlijk niet zoveel voor, al glimmen de stenen wel mooi van de regen.

Dit moet dan wel het Balloërveld zijn, eigenlijk een heideveld, maar de heide is helaas behoorlijk vergrast. Hier lachen we nog, een stukje verderop raken we even in discussie over de vraag op we op de Y-splitsing nu links- of rechtsaf moeten. Voor de lopers na ons; linksaf gaan.

Als je goed kijkt dan zie je langs het zandpad nog karrensporen lopen van de vroegere handelsweg tussen Coevorden en Groningen. Samen met de hunebedden en grafheuvels geeft dat beetje geschiedenis toch net even dat extraatje.

Al met al een prachtige en afwisselende wandeling.