Afbraak van de barricaden – Les Misérables

Na de allerlaatste voorstelling van Les Misérables, afgelopen zondag in Carré werd direct al begonnen met de afbraak van de barricaden. Tom mocht de laatste voorstelling komen bekijken en wist nog te vertellen hoe die barricaden werken.

Iedere helft van de barricade is een klein soort autootje, waar ook de hele voorstelling een ‘barricade-chauffeur’ in zit. Toch een grappig idee.

Nu dat het écht helemaal voorbij is kan ik het toch niet laten nog een foto op het blog te zetten van mijn twee favoriete personages; Gavroche (Tom), die op deze foto wat moeite heeft met het flitslicht en Javert (Wim van den Driessche). Gewoon omdat ik zoveel plezier aan ze heb beleefd.

Maar is het eigenlijk wel echt voorbij? Les Misérables zal overal ter wereld gespeeld blijven worden, en wie weet ooit keert Tom er ooit nog eens in terug.

Ik hoop het.

Vogels in volle vlucht

De oogst van een rondje op de fiets; bovenaan de Torenvalk (Falco tinnunculus) in de duinen, onderaan een Scholekster (Haematopus ostralegus) met een schelpje in zijn snavel en in het midden twee Kuifeendjes (Aythya fuligula).

Opvliegende beestjes, die vogels.

En nog een paartje Torenvalken, gewoon voor het mooie.


Maillardreactie op het strand

Veen op het strand

Het ziet er uit als een enorme brok teer, maar gelukkig is het gewoon veen. Hoewel, gewoon is misschien wat snel door de bocht, want hoe komt er nu weer veen op het strand?

Na de laatste ijstijd ontstonden er door de stijging van het (grond)water langs de kust grote moerassen. Het veenmos groeide hier goed en vormde in de loop van de tijd dikke pakketten veen. Zelfs het huidige Waddengebied was grotendeels een veengebied. Toen de zeespiegel verder steeg werd het veen overspoeld en begraven onder de huidige zeebodem. Als het uitspoelt dan kun je het weer terugvinden op het strand.

Dat genoemde veenmos maakt sphagnan aan, een stof met bijzondere conserverende eigenschappen. Deze stof is verantwoordelijk voor de kenmerkende bruinkleuring van veen, het gevolg van een chemische reactie tussen suikers en eiwitten. In de keuken is deze Maillardreactie bekend van het karamelliseren en het mooie bruine randje aan het gebraden vlees.

In het veen zorgt sphagnan voor het buiten werking stellen van allerlei enzymen, waardoor de afbraak stopt. Ik heb dan ook nog even zitten wroeten naar veenlijken, maar helaas.

Veen op het strand


Meer informatie over de organische chemie van veen op kennislink.

Bergeend zonder kop

“Jammer dat zijn kop er net af is”, zei mijn dochter bij het zien van deze foto.
“En hij heeft ook geen poten”, vulde mijn echtgenote nog even aan.
“Die onderste is wazig”, wijst dochter nog even.

De familie Ramirezi bekeek mijn foto van twee Bergeenden (Tadorna tadorna) en hun spiegelbeelden, gisteren genomen bij het Balgzandpoldertje.

Schoonmoeder was er ook; “Wat grappig, die heb ik weleens uit een konijnenhol zien kruipen”.

Kijk; dat is nu iets dat ik wél leuk vind om te horen.

Zwaangans of Chinese Knobbelgans

Zwaangans

Het Balgzandpoldertje in Den Helder is een door Landschap Noord-Holland ontwikkeld binnendijks natuurgebiedje dat dienst kan doen als hoogwatervluchtplaats voor vogels vanaf het buitendijkse Balgzand. Vandaag liepen deze drie Zwaanganzen of Chinese Knobbelganzen (Anser cygnoides) er rond. Het zijn gedomesticeerde ganzen die oorspronkelijk thuishoren in Mongolië, China en Rusland.

Het leuke is dat zelfs Charles Darwin deze dieren al bestudeerde ten behoeve van zijn evolutietheorie. Helaas, op zijn verjaardag had ik ze nog niet gezien.

Zwaangans

Zwaangans

Darwinistisch gedachtenexperiment over intelligentie

Gefeliciteerd met Charles Darwin allemaal. Denken jullie voor de grap even met ons mee?

Stel; je bent getrouwd of woont serieus samen. Kijk eens opzij, wat zit daar naast je op de bank met een glaasje wijn en een zak chips? Precies, je partner. Nu is mijn vraag: Ben jij aanzienlijk slimmer dan je partner, aanzienlijk dommer, of is jullie intelligentie ongeveer vergelijkbaar?

Laten we eerlijk zijn; een partner die niets snapt van wat jij allemaal uitkraamt of blogt, dat gaat snel vervelen. Maar ook omgekeerd is het niet leuk om altijd maar geestelijk overtroefd te worden.
Mijn vermoeden is dus dat het antwoord gemiddeld zal zijn; partners hebben een vergelijkbare intelligentie. Slim zit op de bank bij slim, dom zit op de bank bij dom.

Jij zit natuurlijk op de bank naast slim. Maar er zijn ook heel wat bankjes gevuld met dom naast dom.

Tijd voor de in de evolutietheorie zo belangrijke voortplanting. We verlaten de bank en gaan naar bed. Op dat moment worden de eigenschappen van de ouders genetisch meegegeven aan de kinderen. Nu zou het mij niet verbazen dat slimme ouders een grotere kans hebben op kinderen die nog slimmer zijn dan zijzelf. Terwijl domme ouders een grotere kans hebben op nog dommere kinderen dan zijzelf.

Als dat klopt dan zouden de intelligenties in ons land steeds meer uit elkaar moeten gaan lopen. Dat wordt nog een behoorlijke klus voor het onderwijs, met als uiteindelijk resultaat dat de MAVO  leeg komt te staan.

Tenzij domme blondjes met slimme rijke mannen mijn gedachtenexperiment om zeep helpen.

Het lichaam als instrument

Afgelopen zaterdag zat ik even in de schoolbankjes van een conservatorium, voor mijn gevoel vlak bij Antwerpen. Niet voor mezelf, dat hoef ik jullie niet uit te leggen, maar als ouder.

In het bankje voor mij een man die ik al wat ouder schatte, hetgeen overigens best mee zou kunnen vallen, want ik heb zijn gezicht niet gezien. Ik ging af op zijn vleespet. Een term die ik vrijdagavond hoorde in ’t Vrije Schaap en waar iemand met een brede middenscheiding mee wordt bedoeld. Sindsdien zie ik ze overal.

Maar goed, we hadden met z’n allen zitten luisteren naar een aansprekend verhaal over de opleiding muziektheater en mochten nu vragen stellen. Iemand schuin achter mij vroeg of de leerlingen tijdens de auditie ook een instrument moesten kunnen bespelen. Dat was niet het geval, want zo legde de ‘voorganger’ uit; “het lichaam is zelf het instrument”.

Juist op dat moment begonnen de ingewanden van de heer met de vleespet voor mij enorm te borrelen. Niet het even het mild knorren van de maag, nee; alsof er werd doorgetrokken. Het klonk als de draaikolk in een beerput die wordt leeggezogen door een vacuümwagen. Maar hij vertrok geen spier, best knap. Zijn vrouw reageerde ook niet. Alleen zijn buurman zag ik vanuit zijn ooghoeken stiekem kijken of de kust weer veilig was.

Die vleespet heeft het helemaal begrepen, dacht ik tevreden.

Het lichaam is zelf het instrument.

Volkskrantbloggers zoeken warmte bij elkaar

Guur en koud, een gevoelstemperatuur van min honderd, voor je plezier ga je als gewone sterveling niet naar buiten. Het was dus best wel koud op het terras van Stairway to Heaven, begreep ik van Mo. Maar niet minder gezellig.

Verstandige Volkskrantbloggers kruipen gewoon lekker virtueel tegen elkaar aan, dan is het nog wel vol te houden.

Het vervolg op alle volkskrantbloggers op een stokje.

Vliegende Roerdomp

Veel lucht en weinig vogel, ik geef het toe. Maar toch; voor mij de eerste keer dat ik ‘m zag in plaats van alleen maar hoorde, gisterenmiddag in het Zwanenwater. En je ziet zo mooi die enorme klauwen als een soort van franje er achteraan hangen.

De Roerdomp heeft als wetenschappelijke naam Botaurus stellaris, waarbij de Botaurus zou betekenen; “brullen als een stier”. Wij hebben wel eens op een camping gestaan met een aantal Roerdomp heren in de buurt die wel zin hadden in een verzetje met een dame en het leek alsof er zo nu en dan ineens iemand op een enorme drum sloeg, maar wel een drum met een slap velletje. Moeilijk om na te doen of om uit te leggen.

Maar je schrok je wel iedere keer een hartverzakking in je slaapzakje.