De cirkel is rond – het is afgelopen

Sneeuwpop

Wanneer moet je stoppen met een blog? Ik denk dat de tijd gekomen is.

Kijk hier hoe het afliep.

Advertenties

Het tasje van Chantal

Klein tasje

Tijdens de leerlingbespreking wordt Chantal besproken.

Even voor jullie beeld; Chantal is gek op roze en goud en het liefste zou zij ook tijdens de gymles haar bijkleurende laarsjes met hoge hakjes aanhouden. Ze heeft een beetje de manieren van Wilberforce Claybourne Humphries, bedenk ik me ineens.

"Werkstukken maken ligt moeilijk in verband met haar nagels", meldt de docent techniek.
"Ze mag van mij niet meer naar de w.c. omdat ze daar alleen maar haar haar staat te kammen."

"Bij mij had ze haar boeken niet mee, maar wel dat rare kleine roze tasje", zegt een ander.
"Dus ik vraag waarom ze haar boeken niet mee heeft en wel dat tasje."

Het antwoord van Chantal was duidelijk.
Mijn collega doet voor ons haar hoge stemmetje na; "Omdat die boeken niet in mijn tasje passen natuurlijk!"

"En ze keek erbij alsof ik nooit iets snapte."
Met zijn armen in de lucht kijkt hij ons vertwijfeld aan.

De rest van de vergadering knikt begrijpend.

Wat heb ik nu weer aan mijn vetbol hangen?

Huismuis

Met een half oog kijk ik naar buiten, want er beweegt iets in mijn ooghoeken. Is de Hedera nu echt aan het klimmen geslagen? Toch niet, met bril op blijkt het een staartje. 

Huismuis

Vanachter een vetbol kijkt de officiële Volkskrantblogmuis, (in een vorig leven bekend als Huismuis (Mus musculus) en van beroep kruimeldief mij aan.

Huismuis

Blijkbaar had hij niet genoeg aan mijn broodkruimels – op zijn boterham lust hij ook wel wat vet.
Dat wurmt hij met zijn pootjes los uit het netje en likt het dan weer op. Een koddig gezicht.

Huismuis

Onze officiële Volkskrantblogmuis heeft het vak trouwens geleerd van de beroemde trapeze muis met staart. Dat is al weer even geleden, maar de pinda’s hingen toen, januari 2006, op exact dezelfde plek als nu de vetbollen.

Eens kijken wat ik volgend jaar op ga hangen, voor de ‘vogeltjes’.

Sneuvelen in de sneeuw

Sneeuwpop door Marijke en Tom

Dit blog lijkt vrolijk te beginnen, maar het einde zal verschrikkelijk zijn. Deze week ben ik getuige van een drama dat zich afspeelt op een slagveld. Dat slagveld bevindt zich in mijn hoofd, stevig genesteld sinds het lezen van 1812, het fantastische boek over de fatale veldtocht van Napoleon naar Moskou, geschreven door Adam Zamoyski.

Sneeuwpop met Marijke en Tom

Hierboven zijn Marijke en Tom nog nietsvermoedend bezig met het recruteren van deze moedige soldaat van de Grande Armée. Trots staat hij kaarsrecht in de houding de wacht te houden in onze achtertuin.

Sneeuwpop
Sneeuwpop

In de tijd van Napoleon bleven de soldaten altijd staan als er op hen werd geschoten door de artillerie. Als je geraakt werd door de kanonskogels dan was dat je lot. Opzij stappen had geen zin, alsof de kanonskogel zijn baan zou aanpassen. Men bleef in het gelid staan totdat het verlossende “aanvallen!” klonk.

Hetzelfde bleek al de eerste nacht te gelden voor onze dappere sneeuwman. Hij stapte niet opzij en begon langzaam te sneuvelen.

Sneeuwpop

Verbijsterd zag ik langzaam de sneuvelende soldaat van Robert Capa verschijnen. “Ook in 1812 gingen ze dus al zo neer”, zei ik tegen mijn vrouw. Die bekeek het allemaal wat minder in historisch perspectief; “hij is gewoon aan het limbo-dansen”.

Sneeuwpop

Al met al duurt de dodelijke val nog steeds. Zo nu en dan maak ik een foto, zo blijven jullie op de hoogte.

Sneeuwpop
Sneeuwpop

Hieronder de update van maandag 11 januari:
Sneeuwpop 11 januari 19:30 uur

Hieronder de update van dinsdag 12 januari:
Sneeuwpop

Hieronder de update van donderdag 14 januari:
Sneeuwpop

Hieronder de update van vrijdag 15 januari – nog 10 centimeter boven de grond:
Sneeuwpop

Hieronder de update van zaterdag 16 januari – de cirkel is rond:
Sneeuwpop

Tom op voorkant Volkskrant magazine

“Pap, heb je gezien dat ik op de voorkant van het Volkskrant Magazine sta?”
“Ja hoor.”

Het is even zoeken maar inderdaad; linksonderaan prijkt een fotolijstje met de premièrecast van Ciske de Rat. Met in hun midden de koningin. Precies hetzelfde lijstje dat Tom ooit van Erwin van Lambaart kreeg toegestuurd.

Toch leuk dat hij hem zelf ook nog heeft staan.


Alle musicalblogs:

Auditie voor de musical Ciske
Auditie voor de musical Ciske; het vervolg
Krijg toch allemaal de kolere
De musical Ciske de Rat – het avontuur gaat door !
Ciske krijgt een bruine, blonde, rode Jantje
Ciske de musical; van Try-out naar première
Black Tie – dat heb ik weer
Wereldpremière Ciske de musical – van rode loper tot Koningin
Het leven van een artiest (en zijn chauffeur)
Mijn kind achter plexiglas
Opfrisrepetities kindercast Amsterdam Ciske de Rat
Het doek valt; de laatste keer in Ciske de Rat
Ciske de musical – bbq
Auditie voor Gavroche in Les Misérables
Zeven maal Gavroche voor Les Misérables
De kruisende carrières van Jan en Jantje
Rotterdam ligt er Misérables bij
Vanmiddag ben ik er even niet
Première les Misérables
Mijn keuze voor de John Kraaijkamp Musical Award 2008
Tom als Gavroche
De laatste keer buigen in Les Misérables

Boomkruiper in een witte wereld

Boomkruiper Certhia brachydactyla

De klassen rondgaan om de leerlingen te vertellen dat ze om half één naar huis mogen in verband met de enorme hoeveelheid sneeuw die naar beneden komt is leuk. En ook een beetje gemeen, want de docent voor de klas heeft daarna de grootste moeite om de les nog rustig af te maken.

De leerlingen waren niet de enigen met geluk – ik zag vanmiddag een Boomkruiper  Certhia Brachydactyla en wist ‘m nog te filmen ook. Zo’n piepklein vogeltje met de verplichting om z’n lichaamstemperatuur op 41 graden te houden; hij was in deze koude wereld alleen nog maar druk met voedsel zoeken en deed net of ik er niet was.

De rest van Noorderhaven was trouwens ook prachtig, met z’n witte pak aan.

Reiger op ijs in Noorderhaven
Lisdodde in Noorderhaven
Noorderhaven Julianadorp

Kruimeldief

Kruimel muis

Sommige blog-figuren moet je te vriend houden, dan kun je ze door de tijd heen een beetje volgen. Langzaam worden deze twee oude bekenden van mij, en dus ook van jullie, of waren jullie de huismuizen die in mijn tuin huizen en de uiterst zeldzame Witstaart Merel al vergeten?

Je ziet het, met allebei gaat het ondanks de kou van de laatste tijd nog prima. De muizen hebben nog even in mijn schuurtje gezeten, roken we. Maar met het weghalen van de voorraad vetbollen voor de vogels, was ook de familie muis weg. Ze zitten nu waarschijnlijk in mijn egelkist.

Vlakbij die egelkist spuit ik regelmatig de likkebaardende kat van twee huizen verderop weg met de tuinslang om te voorkomen dat hij mijn muisjes oppeuzelt en natuurlijk eten ze gezellig mee van onze broodkruimels.

Elkaar maken ze in dat verband uit voor "kruimeldief", wat jammer is want door deze verstoorde relatie zal het mij niet lukken een foto te maken waar ze allebei tegelijk op staan.

Kruimel merel

De mooiste dag van het jaar

Op weg naar Hargen aan Zee

Op de heenweg naar Hargen aan Zee kregen we te maken met een plotselinge en wat geheimzinnige daling van de temperatuur. Binnen nog geen kilometer daalde de temperatuur langs het Noord-Hollands kanaal volgens het dashboard ineens van -3 naar -6. Daarbij verscheen er een mooie laag mist die er met de onderkant van de windmolens vandoor ging.

Het rondje in Hargen werd mooi samengevat door een meneer die we onderweg tegen kwamen; "De mooiste dag van het jaar!"

Op weg naar Hargen aan Zee
Hargen aan Zee
Hargen aan Zee
Kegels met sneeuw
Hargen aan Zee
Hargen in de sneeuw

Aangespoeld; een Braam

Een Kraai op het strand, dat is géén goed teken. Hij doet zich tegoed aan het oog van een vis met een bijzonder grote zijvin, die ik nooit eerder heb gezien. Even polshoogte nemen. Het blijkt een Braam (Brama brama) te zijn. Het beestje komt normaal voor in open water op een diepte tussen de honderd en vierhonderd meter. Ze voeden zich met vis en inktvissen.

De voortplanting vindt in diep water plaats bij een temperatuur hoger dan 20 graden Celcius en de jonge dieren worden in de Middellandse Zee en de Atlantische Oceaan aangetroffen op een diepte van meer dan 2.700 meter, volgens mijn “Vissen van de Europese kustwateren en de Middellandse Zee”. Toch een apart idee, zo’n visje dat ooit misschien op bijna drie kilometer diepte zwom en dat nu voor me ligt.

Het verhaal is nog wat triester dan het er nu al uitziet op de foto’s. De Bramen kunnen bij de terugkeer naar het zuiden in de Noordzee belanden. Door de geringe diepte en de sterke stroming spoelen ze dan gemakkelijk aan op de stranden. Dat gebeurt niet zo vaak, maar dit jaar (december 2008) spoelen honderden dieren aan. Vooral op Texel en Vlieland, maar ook op het Hollandse strand, zoals deze vandaag bij Den Helder.

De onderste foto maakt misschien duidelijk waarom Bramen ook wel ‘oude wijven’ worden genoemd.


Meer strandvondsten:
De staart van een Bruinvis
Sportschoen met Eendenmosselen

Echte liefde voor Zilver

Grote en kleine Zilverreiger

Zilvertje die kennen we natuurlijk allemaal – volgens mij is ze hartstikke lief. Liefde is belangrijk in het leven en Trudy snapt dat. Zo belangrijk dat het door grenzen heen kan breken.

Vandaag zag ik daar een mooi voorbeeld van. In een weiland bij Callantsoog zaten een Kleine en een Grote Zilverreiger (Ardea alba) knus bij elkaar.

Nog wel even goed gekeken, samen met mijn vrouw vanuit de auto; ja hoor, die grote heeft geel op zijn snavel en de kleine heeft een zwarte snavel. Toen ze opvlogen was het helemaal duidelijk; de Kleine Zilverreiger (Egretta garzetta) heeft namenlijk het opvallendste onderstel uit het dierenrijk; zwarte poten met grote gele tenen.

Thuis nog maar even de Petersons er op nageslagen. De Grote Zilverreiger komt hier het hele jaar voor, maar de Kleine is een zeer schaarse zomergast. Dus was heeft zo’n koude gevoelig onderdeurtje hier dan nog te zoeken in de sneeuw?

Voor mij is er maar één verklaring; echte liefde.

Grote en kleine Zilverreiger

En denk nu  niet dat deze Zilvertjes wegvlogen omdat ik ze verstoorde; ze werden weggejaagd door een Blauwe Reiger!