De zonderlinge rups van de Witvlakvlinder

Witvlakvlinder
De punker onder de rupsen wordt ook wel Zonderling genoemd. Maar bij de burgelijke stand beter bekend als de Witvlakvlinder (Orgyia antiqua). Hij is niet alleen mooi versierd, al die haren worden nog gebruikt ook. Als de rupsen net uit het eitje zijn gekomen dan verspreiden zij zich op de wind, met dank aan hun onstuimige kapsel.

Ook bij het verpoppen komen de haren nog van pas; dan worden ze gebruikt om de cocon te versterken.

En natuurlijk weten we allemaal dat de laatste tandenborstel van Jordan gebaseerd is op de coupe Zonderling.
Witvlakvlinder
Witvlakvlinder

Advertenties

Het raadsel van de verdwijnende patat

Patat muis

Bij zijn eerste dappere poging schrok hij nog van ons. Dat gaf me de kans om snel mijn fototoestel te pakken en weer te gaan zitten. Het duurde maar even of ik zag hem weer aankomen en drukte zo snel mogelijk af drie keer af.

Evengoed kan ik nog steeds niet bewijzen wie er met mijn patatje vandoor is.

Patat met muis

Terras zonder muis en zonder patat

Mayday Mayday – going down

Meikever

De zwart geklede bemanningsleden lopen er nog verdwaasd van de klap omheen. Het enorme gevaarte ligt op zijn linkerzij, vleugels geknakt, het laadruim opengebarsten. Geen redden meer aan.

In de radiotoren van een basis hier ver vandaan draaien ze het bandje nog eens terug; "Mayday, Mayday, Mayday, this is USS Meikever, callsign Melolontha melolontha – going down. Position: Kennemerduinen. Daarna wat gekraak en alleen nog maar ruis op de frequentie.

Mensen die geen verstand hebben van radiocommunicatie denken wel eens dat Mayday komt van het Franse m’aidez (help mij).

Jullie weten nu beter; Mayday komt van de Maykever.

Het blad verdwijnt als de Stippelmot verschijnt

Stippelmot
Gadver de gadver, de hele appelboom onder het spinsel. De Stippelmot of Spinselmot aan het werk. In dat enorme spinsel gaan ze straks gezellig met z’n allen verpoppen. 
Stippelmot
Ook de maaltijd wordt gezamenlijk genuttigd, netjes naast elkaar vreten ze zich een weg door de bladeren. In Den Helder worden de bomen ingespoten met een knoflookextract om de plaag tegen te gaan.
Spinrag Stippelmot
Knoflook maakt de bomen onsmakelijk voor de rupsen. Ik vraag me af hoe je appels dan gaan smaken.

Dit is dus géén Pissebed (larve Aaskever)

Larve Aaskever

Nee hoor, echt niet. Deze gladde glimmer kwam ik ergens vlak voor Ommen tegen. Rennen dat ie deed. Duidelijk géén Pissebed. Maar wat dan wel? 

Ik vermoed dat het een larve is van een Aaskever (Silphidae), maar welke precies, tja. 

Als je tips hebt, graag, want ze hebben prachtige namen, zoals bijvoorbeeld de Krompootdoodgraver. Daar kan iedereen zich wel wat bij voorstellen.

Larve Aaskever

De eenvoud van het Tweestippelig Lieveheersbeestje

Pieterpad: Hardenberg – Ommen

We liepen direct al verkeerd. “Gaan we wel goed?”, vroeg mijn vrouw zich hardop af. Op dezelfde seconde verscheen boven een heg, als een duveltje uit een doosje, het gezicht van een vriendelijke Hardenbergenaar. “Loopt u het Pieterpad? Dan had u honderd meter terug linksaf moeten slaan.”

We kwamen wat verderop een dode arm tegen. Van de Vecht dan. Dit poeltje heeft er misschien net niet iets mee te maken, maar het was zo’n mooi plaatje.

Rheeze is klein maar fijn, je bent er zo doorheen.

Langzaam maar zeker begint het er weer op te lijken, dit is een prachtige etappe met veel natuurgebied, of zoals W.C.H. Staring het beschreef; “het onafzienbare groote veld tusschen Ommen en Koevorden, eene onafgebrokene woestenij.”

We hangen nog even boven de stuw in de Vecht en als je goed kijkt dan zie je de fotograaf zelf in het water weerspiegelen. Voor vissen is de stuw niet te nemen, dus is er een vistrap aangelegd. Een hoogteverschil van maximaal 15 centimeter per trap en een stroomsnelheid van minder dan 1 meter per seconde levert voor geen enkele vis problemen op.

Nog even gekeken of ik de beloofde Winde, Paling, Snoek, Rivierprik, Regenboogforel, Snoekbaars of Zeelt zag. Je raadt het waarschijnlijk al.

Wel kwamen we nog een vrouwtje van de Grote Bonte Specht (Dendrocopos major) tegen. Rood kontje, maar geen rood op het kopje, kan niet missen.

Het einde leek op het begin, we waren lichtelijk van de route afgeraakt. Deze zandverstuiving zou dus wel eens de zogenaamde Sahara kunnen zijn.

In drie dagen 61 kilometer verder.

Vossen op het kerkhof

Vos
Zoon Tom en ik komen aan bij de sloot rondom het kerkhof. We gaan zitten bij een andere liefhebber en zijn twee dochters. Tom kijkt even slinks naar het fototoestel van de man en constateert tevreden dat zijn eigen toestel een net iets grotere lens heeft. Die van mij telt sowieso niet mee. Maar lang kan hij er niet van genieten, want daar komt een man aan met een nog grotere toeter op zijn toestel. Gevolgd door iemand die voor zijn telelens bijna een kruiwagen nodig heeft.

Even later stopt er een auto achter ons. Luidkeels wil de bestuurder weten waar "al die freaks naar zitten te turen".
Vos
Al met al werd het dus niets gisteren, maar vanavond hadden we meer geluk. Eén van de Vosjes lag aan de andere kant van de sloot heerlijk te zonnebaden op een open plekje tussen de struikjes. Met heel wat getuigen, want na een berichtje in de krant over vossen (Vulpes vulpes) spelend met voorwerpen die op de graven zijn achtergelaten, willen heel wat mensen de beestjes zien.
Vos
Er waren mensen die wilden dat de gemeente wat aan de beestjes zou doen.
Die dacht daar gelukkig anders over.
Vos

Teach as you preach

Evolution MegaLab

Mooie verhaaltjes Rami, over dat Evolution MegaLab. Alleen willen we geen verhaaltjes maar daden. Nog voor het blog-interbellum heb ik jullie iets verteld over het Evolution MegaLab; dat het een leuk project is om met leerlingen te doen.

Dus je begrijpt het al; vandaag ging ik aan de slag met slakken en zo’n twintig meiden. De vorige les liet ik ze bij het binnenkomen in de klas een willekeurig blaadje pakken van mijn tafel. Er lagen blaadjes in de kleur van de ondergrond en blaadjes in een veel opvallender kleur. Toen we gingen tellen bleek driekwart van de klas een blaadje gepakt te hebben dat opviel ten opzichte van de ondergrond. Waren het slakken geweest dan had een vogel ze te pakken gehad. De gecamoufleerde beestjes overleven en planten zich voort; zo werkt evolutie camouflage in de hand. Die snapten ze.

Vandaag gingen we na een korte instructie (je had sommige gezichten moeten zien, het leek wel alsof ik ze opdroeg om de weekdiertjes rauw op te eten) op pad. Ik fietste met de groep door het bos en op allerlei verschillende plekken werden groepjes aan het inventariseren gezet. Al snel bleek dat de meeste meiden hun weerzin tegen slakken overwonnen. Er werd gewoon lekker gewerkt; kleuren bekeken, strepen geteld.

En de enkeling die het allemaal echt niet kon schelen – ach die waren even goed even lekker in de buitenlucht.

Kip in trance

Was je klaar met de opdracht, dan moest je verzamelen bij de kinderboerderij. Daar liet één van mijn leerlingen nog even zien hoe je een kip moet hypnotiseren. Op haar rug leggen en lijntjes trekken boven het koppie. Het arme beestje was geruime tijd volledig van de wereld. 

Je begrijpt het; mijn lol in het lesgeven raak ik op deze manier voorlopig nog niet kwijt.

Pieterpad: Coevorden – Hardenberg

Mooi om mee te beginnen, een plaatje van de Vecht. Met nog wat dikke benen van de dag ervoor gaan we vol goede moed op pad. Al snel laten we Drenthe achter ons, bedankt voor alles en goedemorgen Overijssel!

In Gramsbergen bekijken we nog even goed hoever we tot nu toe zijn gekomen. Nog niet op de helft dus. De heer in dat glimmende autootje deed mee aan een rally voor een goed doel, ik dacht tegen de honger. Aan zijn gezicht te zien komen wij van een andere planeet.

Iets verder in hetzelfde dorpje; drie collega Pieterpad wandelaars.

We lopen door veel cultuurlandschap; akkers en velden, waar evengoed best nog wat leuke beesten in rondvliegen; veel fazanten (Phasianus colchicus) en roeken (Corvus frugilegus). Vooral die laatste zien we nooit in onze thuisbasis aan de kust. Jammer want ze zien er zo lekker oervogelachtig uit met hun woeste snavel.

Vlak voor Hardenberg sluiten we de etappe zonder grote verassingen en weinig echte natuur af. We mogen nog even tussen de Hooglanders doorwandelen, en die krijgen zo langzamerhand jeuk van al die Pieterpad lopers.