Pieterpad: Montfort – Sittard

Pieterpad Montfort Sittard 01

Deze etappe van het Pieterpad is een must voor de liefhebbers van vlinders of insecten in het algemeen, wat een rijkdom! Dat was misschien de reden waarom we vorig jaar veel bijenhotels tegenkwamen die waren geplaatst door de Universiteit van Wageningen. Voor het ‘onderzoek naar nuttige insecten.’ Waarvan de nodige exemplaren waren gesloopt door voorbijgangers, onbegrijpelijk. De omgeving zelf kwam door al die rijkdom aan insecten wat op de achtergrond terecht, al staat me nog wel een Duvelsekei bij. Verder demonstreert ramivrouw dat we ook nog een enorme bui op ons dak en in onze schoenen kregen, met aan het einde in Sittard oude vrouwenvoetjes bij ons beiden tot gevolg.

Zie alle insecten uitgebreid hier.

Pieterpad Montfort Sittard 02 Pieterpad Montfort Sittard 03

Pieterpad Montfort Sittard 06 Pieterpad Montfort Sittard 07

Pieterpad Montfort Sittard 05 Pieterpad Montfort Sittard 04 Pieterpad Montfort Sittard 09

Pieterpad Montfort Sittard 11

Pieterpad Montfort Sittard 10

Jong van de …… Specht

Jong Grote Bonte Specht 03

Jonkies van de mens lijken soms verbazingwekkend veel op hun ouders en meestal zijn ze zelfs knapper. Bij vogels is dat niet het geval, een kuiken is regelmatig eerder mooi van lelijkheid en lijken op de ouders valt ook al niet mee, denk maar aan het lelijke eendje. Deze foto kreeg ik van mijn dochter, een uit het nest gevallen spechtenjong. Dat zal een Groene Specht zijn, leek mij gezien de rode veertjes op zijn kop. Wacht even; dat heeft een Zwarte Specht natuurlijk ook, om over de verschillende Bonte Spechten maar te zwijgen. Toch maar even mijn dochter gevraagd. Het is een Grote Bonte Specht, maar dan een kleintje.Jong Grote Bonte Specht 02

 

Orchis soorten in het Zwanenwater

Bijenorchis

Bijenorchis

Bijenorchis

Bijenorchis

Moeraswespenorchis

Moeraswespenorchis

Moeraswespenorchis

Moeraswespenorchis

Rietorchis

Rietorchis

Welriekende Nachtorchis

Welriekende Nachtorchis

Pimpelmezen van ei tot uitvliegen

Een buitenkansje, dit weekend mocht ik mee met mijn dochter, die op het ogenblik werkt aan het Pimpelmezen project van de Universiteit Groningen in de Vosbergen. Daar worden de Pimpelmezen (Cyanistes caeruleus) al jaren bestudeerd, met allerlei leuke uitkomsten. Zo bleken Pimpelmezen met een mooiere partner betere ouders en zijn de beestjes in het algemeen notoire vreemdgangers.

Op mij maakten andere zaken indruk. Zoals het korte tijdsbestek waarin alles zich afspeelt. Er wordt iedere dag een ei gelegd en al na 13 tot 15 dagen komen de eitjes uit. Zodra een jong uit het ei is heeft het nog 18 tot 25 dagen voordat wordt uitgevlogen. De ontwikkeling van hulploos roze wurmpje tot een pittig vogeltje gaat echt in een razend tempo. Dat gaat niet zomaar, de ouders hebben een enorme klus om er voldoende voedsel voor aan te voeren. Zeker als een mannetje het af laat weten, want het vrouwtje blijft dan in haar ééntje onverdroten af- en aanvliegen.

Verder blijft mij vooral bij dat het een harde wereld is. Jongen worden zonder pardon uit het nest gewerkt door moeder als het nodig is en nesten worden verlaten als het gezien het tijdstip van het seizoen toch niet meer lonend blijkt te zijn. Uiteindelijk wordt slechts 40% van de jongen volwassen.

Zie de foto’s van boven naar beneden en volg de ontwikkeling van ei tot volwassen mannetje, de laatste geringd en met transponder. Met tussendoor nog een poepzakje. Alle jongen van 8 dagen oud werden geringd en daarbij produceerden ze zo’n zakje. Makkelijk voor de ouders om de poep uit het nest te verwijderen, makkelijk voor mijn dochter om te voorkomen dat haar kleding onder de poep komt te zitten.

De beestjes tellen, vangen en opmeten was dit weekend zeker geen straf. Lekker weer en met een paar mensen kun je prettig samenwerken. Als ik dan hoor hoe mijn dochter het de afgelopen maanden in haar ééntje en in de stromende regen onder een parapluutje moest doen dan weet ik één ding zeker. Namelijk dat het Pimpelmees moedertje niet het enige stoere vrouwtje op de Vosbergen is.

Pimpelmees 0 dagen 03

Pimpelmees 0 dagen 02Pimpelmees 4 dagen 01Pimpelmees 8 dagen 01Pimpelmees 8 dagen 02Pimpelmees 15 dagen 01Pimpelmees poepzakjePimpelmees volwassen man

De Blauwe Heikikker

Heikikker 01

‘It’s not easy being green’, zong Kermit de kikker al, maar dat geldt eigenlijk niet  voor de Heikikker (Rana arvaliswant die is in de regel bruin van kleur. Op een paar dagen na in maart, want dan is het voor de heren zaak om de aandacht te trekken van de dames, u weet wel waarom. Dat doen ze door van kleur te veranderen; ze krijgen een blauwe baltskleur. Iets dat overigens alleen in het water lukt. Met zo’n kleurtje moet je natuurlijk niet te lang de playboy uithangen, want ook reigers pikken je er zonder schutkleur zo uit.

Dus na een paar dagen zijn ze gewoon weer bruin. Maar toen had Colin ze al op de foto, daar in Drenthe.

Heikikker 03 Heikikker 02 Heikikker 04

Na 26 jaar de Papegaaiduiker close up

Puffin - Fratercula arctica 2

Vaste lezers hebben mij er al vaker over gehoord, de wens om een Papegaaiduiker (Fratercula arctica) van dichtbij te kunnen zien. De eerste poging om naar Staffa in Schotland te gaan om (onder andere) dat beestje te kunnen zien was maar liefst 26 jaar geleden. Alleen stormde het toen zo hard dat we niet zijn gegaan. In 2008 schreef ik erover in mijn dagboek. In 2010 kwamen we dichtbij, we zagen ze toen in de verte op een klif in Ierland. Voor het mooie nog te ver weg. Mijn dochter schilderde twee knuffelende Papegaaiduikers en wist ze uiteindelijk op Lundy Island zelf te fotograferen.

Hartstikke leuk allemaal, maar het mooiste is natuurlijk om het zelf mee te maken. Dat lukte vorige week op Staffa alsnog. Ondanks dat het nog wat vroeg in het seizoen was en we maar een uurtje verblijftijd op het eiland hadden. We zaten met zoon Tom op de rand van een klif de beestjes te bewonderen die af en aan vlogen naar hun holen onder ons. Op zich al een genot om te volgen. Dichterbij wilde maar niet lukken, dus we waren net van plan om ook nog even een blik te gaan werpen in de Fingal’s cave toen er één van de fotogenieke beestjes praktisch tussen ons in landde. Dat was na al die tijd nog best even schrikken. Voor ons dan, want het vogeltje zelf bekeek ons alsof we echt dagelijkse kost voor hem waren.

Ik hou niet van lijstjes met dingen die je nog moet doen, maar stel dat ik er ééntje had gehad…  precies.

Puffin - Fratercula arctica 3 Puffin - Fratercula arctica 4 Puffin - Fratercula arctica 5

Uitgerekte Ransuil op Texel

Ransuil Texel

Misschien valt het jullie ook op; het lijkt alsof de foto van deze Ransuil (Asio otus) een beetje is uitgerekt in verticale richting. Als je het niet ziet moet je even kijken naar de tweede foto, waarop het iets duidelijker is. Eerst dacht ik dat het kwam door die prachtige oren, maar dat was het niet. Ransuilen nemen bij verstoring een langgerekte houding aan, met dichte ogen. Er staat een plaatje van in mijn vogelgids en dan ziet hij er echt héél chagrijnig uit. Dankzij de in dit geval open gehouden ogen valt dat nu nog mee, maar helemaal gelukkig om op de foto te gaan was hij duidelijk niet.

Deze is door Colin gefotografeerd op Texel. Dat kan ik me prima voorstellen, want Ransuilen vangen soms door het licht verblinde zangvogeltjes bij vuurtorens, lees ik in dezelfde vogelgids.

Trouwens, door de liefde verblinde stelletjes kunnen tegenwoordig ook trouwen op die vuurtoren.

Ransuil Texel 2

Zeldzame Kleine Geelpootruiter

???????????????????????????????

De Kleine Geelpootruiter (Tringa flavipes) zul je in Nederland niet veel tegenkomen. Jammer want het is een echte beauty met een lange slanke hals en mooie lange heldergele benen. Het beestje komt eigenlijk vooral voor in Noord-Amerika en Canada, maar deze dwaalgast zat bij Den Oever.

Kijk ook even naar het filmpje van Colin, het is leuk om te zien hoeveel wormen er uit zo’n bak modder te vissen zijn.

??????????????????????????????? ???????????????????????????????

Zeekoeten onder de olie op Texel

???????????????????????????????

Vogels onder de olie, wie kent die verschrikkelijke beelden niet? Vaak volledig onder de stookolie als gevolg van lekgeslagen olietankers, maar waar we vaak minder bij stilstaan is de hoeveelheid vogels die als gevolg van (on)bewuste lozingen door zeeschepen besmeurd raken.

De Zeekoet (Uria aalge) heeft de twijfelachtige eer om als graadmeter gebruikt te worden voor de olievervuiling in de Noordzee. Immers, als je veel op zee zwemt dan heb je ook een grote kans om stookolie tegen te komen. De afgelopen jaren is de vervuiling flink afgenomen door intensieve controle. Toch kwam team Ramirezi de afgelopen weken op Texel helaas nog wat slachtoffertjes tegen. Hopelijk heeft de reddingsactie van Colin voor ééntje het verschil gemaakt.

Zeekoet Texel 02

Zeekoet vangen 01

Zeekoet vangen 02 Colin

Zeekoet vangen 03

Torenvalk op Texel

???????????????????????????????

Op de terugweg van school naar huis zit er bijna altijd een Torenvalkje (Falco Tinnunculus) op me te wachten, op de lantaarnpaal pal naast het fietspad. Iedere dag weer probeer ik door langzaam te rijden te voorkomen dat hij opvliegt, maar ondanks de veilige hoogte waarop het beestje zit is dat nog nooit gelukt. Ook de geruststellende geluidjes die ik maak hebben geen effect, altijd kiest hij voor het veilige luchtruim.

Eenmaal in de lucht wordt verder geen tijd verknoeid; 20 meter verder mag ik het kleine rovertje nogmaals bewonderen, biddend boven een pluk gras.

De foto is van Colin en Marijke, die op dit moment op vogeleiland Texel zitten en blijkbaar minder gevaarlijk overkomen.