Pieterpad: Braamt – Millingen aan de Rijn

“Er zit een knoepert van een Rat achter de caravan”, zei mijn vrouw. Natuurlijk moest ik dat even controleren en ik zag nog net een muisje wegschieten. Dat gaf onenigheid, dus al snel besloot ik de proef op de som te nemen; een klein bolletje van onze overheerlijke nasi diende als lokaas. Mijn vrouw had gelijk, zoals je op de foto ziet; het was een Rat. In de voorjaarsvakantie zijn we weer verder getrokken over het Pieterpad, hierbij met enige vertraging alsnog de etappes.

Vandaag van Braamt naar Millingen aan de Rijn, waar we, eerlijk is eerlijk – een beetje hebben gesmokkeld. Het pontje was een lastig obstakel en zo ver zijn we uiteindelijk ook niet doorgelopen. Mocht je deze etappe gaan lopen; let op de dienstregeling! Verder een prachtige route, jammer dat we het laatste stukje op de Spijkse Dijk langs de weg moesten lopen, al was het uitzicht daar wel weer mooi, met al die schepen op de Boven Rijn.

Advertenties

Pieterpad: Zelhem – Braamt

Bloedzuigers!  Ik keek naar mijn benen. En toen keek ik nog eens. Ze waren bedekt met wriemelende bloedzuigers. Ze naderden de binnenkant van mijn broek, buitelden omhoog naar mijn knieën door beurtelings hun voorste en achterste zuigmondjes neer te zetten, waarbij ze elke keer als ze op hun achtereind stonden hun snuit in de lucht leken te laten wapperen om te ruiken. Ze zaten ook ook overal op mijn laarzen, en drie bijzonder stoutmoedige exemplaren probeerden naar binnen te komen door de luchtgaatjes. Er waren er nog meer op komst – ze kwamen uit alle hoeken op ons af over de bodem van het oerwoud, waar hun klamme bruine lijfjes gecamoufleerd werden door de rotte bladeren.

En zo bleek het lezen van; Naar het hart van Borneo, geschreven door Redmond O’Hanlon een heel stuk spannender dan deze etappe van het Pieterpad. Volgende keer beter.