Het Junior College; eindelijk een dak boven ons hoofd

Op de één of de andere manier moet ik bij het Junior College van Scholen aan Zee een beetje denken aan een zware bevalling. Eigenlijk hadden we er op dit moment namelijk al moeten werken en leren.

In het begin verdween er nog wel eens iets van de bouwplaats. Nadat Ramirezi persoonlijk een oogje in het zeil ging houden werd dat minder. Maar misschien hielp het ook dat de uitvoerder alles onder stroom had gezet.

Gedurende de bouw gingen we wel eens polshoogte nemen. Maar zonder veiligheidshelm en veiligheidsschoenen werd je vrij snel verwijderd; zeker als je de pech had dat de arbeidsinspectie er net was. Die meneer was duidelijk herkenbaar – het was de enige persoon in het hele gebouw met een helm op zijn hoofd.

De belangrijkste oorzaak van alle vertraging was het dak; er moest een enorm rond dak over het middenstuk van het gebouw komen. Dat high-tech geval bleek echter geleverd te worden door een fabrikant die failliet ging. En dan wordt het moeilijk.

Dus nu hebben we een ander dak. Niet plat en dus bijna onzichtbaar zoals oorspronkelijk de opzet was. Sterker nog; het is alsof de bevalling zo moeilijk ging dat er een vacuümextractie nodig was. Daarbij krijgt het kind een metalen kom op zijn hoofd, waarin middels een slangensysteem een onderdruk wordt opgewekt. De arts kan dan mee trekken aan het hoofdje.

Het nadeel is wel dat het kindje op zijn hoofd een soort van petje heeft na de bevalling. Maar bij een baby verdwijnt dat petje na verloop van enige tijd.

Bij het Junior College zullen we het er mee moeten doen.

Toch kleurt het geheel mooi mee met de lucht. Het is een dak dat zichzelf laat verdwijnen.

Advertenties