De scherpe blik van de vrouw

Universiteitsmuseum Groningen

Vooroordelen, vooroordelen. Trap er niet in mensen. Zo denken mannen maar aan één ding. Of anders toch minstens een keer of vijf per minuut. Onzin natuurlijk, soms denk ik er zo zes of zeven minuten niet aan.

Vrouwen zouden geen ruimtelijk inzicht hebben. Dat is natuurlijk wel wat makkelijker te controleren dan de vunzige gedachtenwereld van de man. Zo liet ik mijn vrouw de bovenstaande foto zien. Een foto met veel informatie, kleuren, lichtverschillen, bekende en minder bekende objecten. Zeg maar alsof je een vreemde ruimte instapt en zeer snel moet beslissen wat van alle indrukken die op je afkomen de belangrijkste is.

Nou, dat had ze in 0,03 seconden al gezien.

Tattoo op sterk water

Tattoo op sterk water

Jullie weten dat ik een warme belangstelling heb voor organismen op sterk water. Ook tatoeages hebben trouwens mijn belangstelling, eigenlijk al sinds ik als kind een ‘oom’ had met op zijn arm het klassieke anker, de tros en ‘moeder’. Overigens gaat de liefde voor tattoos ook weer niet zover dat ik er zelf ééntje laat zetten.

In het universiteitsmuseum Groningen kwam ik deze stukjes mensenhuid met tatoeage tegen. Op sterk water – een wonderlijke combinatie. Want je vraagt je toch af; hoe komen ze in dat potje terecht? Heeft de eigenaar van het vrouwtje in badpak zijn lichaam ter beschikking van de wetenschap gesteld?

Of betrof het een op het strand aangespoelde onderarm?

Tattoo op sterk water


Meer op sterk water of opgezet:
Even voorstellen; mijn Lintworm
Menselijke foetus op sterk water
Op sterk water – niet alleen maar fris
Een doos vol biologie
Voor altijd met je bek open
Grote harige ballen
Stalen schedels
Knorrende Siamese tweeling

Pieterpad: Groningen – Zuidlaren

Op donderdag 3 mei vertrokken we voor de langste en laatste etappe deze vakantie. Na de rugzakken nog even flink gevuld te hebben bij de plaatselijke AH, liepen we via Groningen CS de stad uit.

Aan het Hoornse meer verdwenen die broodjes al snel. Niet alleen in ons rammelend vooronder, maar ook naar de eendjes.

In het begin vertrouwden de kleintjes me niet zo.

Maar al gauw gingen ze, net zoals mijn eigen kinderen, lekker hun eigen gangetje…

Een nadeel van deze etappe was de snelweg. Een groot gedeelte was die nadrukkelijk aanwezig, soms in het zicht, soms alleen hoorbaar. Je kunt net doen alsof het de zee is die je hoort, maar toch.

Eenmaal wat meer in de natuur hing daar ineens rupsje Nooitgenoeg boven het midden van het pad, aan een heel lang en onzichtbaar draadje. Even kon ik Hans Kazan zijn.

Op de linker steen van dit monument bij het Grote Veen staat bovenaan geschreven; “Omgebracht tijdens de meistaking 1943”, gevolgd door vijftien namen. Er onder staat; “Zij liggen in dit veenmoeras begraven maar zijn nooit teruggevonden.” Een akelig idee.

De zandwegen blijven altijd heel bijzonder, sommigen kunnen er echt geen genoeg van (binnen) krijgen. Een rode mier die daar ook liep beet me trouwens gemeen in mijn arm. Mijn vrouw wist hoe ze me moest troosten; “Mierenzuur is goed tegen reuma.” Was dat even boffen voor mij. Alleen heb ik helemaal geen reuma.

Vlak voor Zuidlaren kun je nog even op een hunebed klimmen, waar trouwens een zeer vervallen boerderijtje naast staat. Er bijna tegen aan. Opknappen dat ding !

Voor we het wisten, nou ja, aan het eind had ik voor mijn gevoel twee keer zulke grote voeten, was het afgelopen. Eindhalte Zuidlaren, terug naar Groningen.

Een kleine beloning hadden we wel verdiend, vonden we.