Pieterpad: Coevorden – Hardenberg

Mooi om mee te beginnen, een plaatje van de Vecht. Met nog wat dikke benen van de dag ervoor gaan we vol goede moed op pad. Al snel laten we Drenthe achter ons, bedankt voor alles en goedemorgen Overijssel!

In Gramsbergen bekijken we nog even goed hoever we tot nu toe zijn gekomen. Nog niet op de helft dus. De heer in dat glimmende autootje deed mee aan een rally voor een goed doel, ik dacht tegen de honger. Aan zijn gezicht te zien komen wij van een andere planeet.

Iets verder in hetzelfde dorpje; drie collega Pieterpad wandelaars.

We lopen door veel cultuurlandschap; akkers en velden, waar evengoed best nog wat leuke beesten in rondvliegen; veel fazanten (Phasianus colchicus) en roeken (Corvus frugilegus). Vooral die laatste zien we nooit in onze thuisbasis aan de kust. Jammer want ze zien er zo lekker oervogelachtig uit met hun woeste snavel.

Vlak voor Hardenberg sluiten we de etappe zonder grote verassingen en weinig echte natuur af. We mogen nog even tussen de Hooglanders doorwandelen, en die krijgen zo langzamerhand jeuk van al die Pieterpad lopers.

Rondje Huisduinen in het stille wit

Huisduinen in de sneeuw

Tijdens ons rondje Huisduinen in de sneeuw viel vooral de gedempte rust op. De sneeuw absorbeert het geluid, je loopt door een stille witte wereld.

Blijf er wel even voor staan, anders hoor je alleen maar het geknerp van sneeuw onder je schoenen.

Huisduinen in de sneeuw
Huisduinen in de sneeuw
Huisduinen in de sneeuw