Vogelen op Denis Island (11) – Aldabra Giant Tortoise

Denis Island 27 Giant Tortoise

Biologie is een prachtstudie als je meer over dieren te weten wilt komen, maar als het over de Seychellen Reuzeschildpad of Aldabra-reuzenschildpad (Aldabrachelys gigantea) gaat, dan is geschiedenis ook een prachtige keuze.

Het helpt al dat reuzenschildpadden zo oud kunnen worden. Zo vond ik Jonathan van 176 en Lonesome George, die naar de schilpaddenhemel verdween op een veel te jonge leeftijd van slechts 100 jaar. Onder andere deze Galapagosreuzenschildpadden brachten Darwin aan het piekeren over natuurlijke selectie . Het verhaal van Harriet die gelukkig wel de 175 haalde is ook bijzonder. Zij zou door Darwin meegenomen zijn naar Engeland. Helemaal waarschijnlijk is dat echter niet, het schildpaddenvlees werd ook aan boord van de Beagle zo lekker gevonden dat de schilpadden al waren opgegeten voordat Engeland bereikt werd. De Aldabra-reuzenschildpadden zijn net zo groot als de Galapagosreuzenschildpadden, maar hadden het geluk dat zij op het Aldabra Atol konden ontsnappen aan menselijke invloed. Dat is een eufemisme voor opgegeten worden, of ingepakt en verscheept worden als cadeautje. De Aldabra’s houden het ouderdomsrecord met Adwaita, die maar liefst 255 jaar ouder geworden is. Gestorven in 2006, dus ruim voor Napoleon geboren.

Misschien vraag je je af waarom die schildpadden juist op eilanden zo groot zijn geworden? Dat komt omdat zij daar geen natuurlijke vijanden hadden, maar wel voldoende voedsel. Hoe groter je bent hoe makkelijker je gewoon de concurrentie aan de kant zet, of het nu gaat om een lekker hapje of om een aantrekkelijke partner. Als de grootste exemplaren zich steeds voortplanten ontstaan eilandreuzen.

Mijn dochter Marijke vind het jammer dat de reus op de foto niet los mag lopen op Denis Island: “Ze zitten in een redelijk groot verblijf, alleen vervelen ze zich dood. Een lokale kennis zei dat ze veel vrolijker zijn op de eilanden waar ze wel los mogen lopen. Toen ik het verblijf in liep kwamen er al een paar naar mij toe gestrompeld. Volgens mij vinden ze het heerlijk om geaaid te worden in hun nek. De oudste en grootste, George (niet dé Lonesome George), ging helemaal op zijn tenen staan met zijn nek uitgestrekt. Op een gegeven moment werd het hem toch te zwaar en zakte hij met een diepe zucht weer in elkaar. George is hier mee naartoe genomen toen de boel gekoloniseerd werd door de Britten en wordt 200 tot 300 jaar oud geschat…”

Wijngaardslak trekt de Berezina over

Wijngaardslak LK01

Dankzij een regenbui was de holle weg waar we vorige week over liepen al snel veranderd in een stroompje. Dat is ook precies de bedoeling van zo’n Limburgse grubbe. Het was net weer droog toen we deze dappere rechtsgewonden Wijngaardslak  (Helix pomatia) de oversteek zagen wagen. Je ziet het niet op de foto, maar dat ging bepaald niet met een slakkengang. Op schaal gezien is het voor zo’n forse slak geen stroompje maar een flinke rivier. En aangezien ik met mijn gedachten nog helemaal in het boek van Alan Forrest zat dat ik aan het lezen was, werd dat al snel de Berezina. Vandaar dat we de slak Napoleon hebben gedoopt.

Wijngaardslak LK02

klik hier voor de foto’s op groot formaat

Wijngaardslak LK03

Wijngaardslak LK04

Sneuvelen in de sneeuw

Sneeuwpop door Marijke en Tom

Dit blog lijkt vrolijk te beginnen, maar het einde zal verschrikkelijk zijn. Deze week ben ik getuige van een drama dat zich afspeelt op een slagveld. Dat slagveld bevindt zich in mijn hoofd, stevig genesteld sinds het lezen van 1812, het fantastische boek over de fatale veldtocht van Napoleon naar Moskou, geschreven door Adam Zamoyski.

Sneeuwpop met Marijke en Tom

Hierboven zijn Marijke en Tom nog nietsvermoedend bezig met het recruteren van deze moedige soldaat van de Grande Armée. Trots staat hij kaarsrecht in de houding de wacht te houden in onze achtertuin.

Sneeuwpop
Sneeuwpop

In de tijd van Napoleon bleven de soldaten altijd staan als er op hen werd geschoten door de artillerie. Als je geraakt werd door de kanonskogels dan was dat je lot. Opzij stappen had geen zin, alsof de kanonskogel zijn baan zou aanpassen. Men bleef in het gelid staan totdat het verlossende “aanvallen!” klonk.

Hetzelfde bleek al de eerste nacht te gelden voor onze dappere sneeuwman. Hij stapte niet opzij en begon langzaam te sneuvelen.

Sneeuwpop

Verbijsterd zag ik langzaam de sneuvelende soldaat van Robert Capa verschijnen. “Ook in 1812 gingen ze dus al zo neer”, zei ik tegen mijn vrouw. Die bekeek het allemaal wat minder in historisch perspectief; “hij is gewoon aan het limbo-dansen”.

Sneeuwpop

Al met al duurt de dodelijke val nog steeds. Zo nu en dan maak ik een foto, zo blijven jullie op de hoogte.

Sneeuwpop
Sneeuwpop

Hieronder de update van maandag 11 januari:
Sneeuwpop 11 januari 19:30 uur

Hieronder de update van dinsdag 12 januari:
Sneeuwpop

Hieronder de update van donderdag 14 januari:
Sneeuwpop

Hieronder de update van vrijdag 15 januari – nog 10 centimeter boven de grond:
Sneeuwpop

Hieronder de update van zaterdag 16 januari – de cirkel is rond:
Sneeuwpop