Mijn OV-Chipkaart

Treinkaartjes
Treinkaartjes

Sinds kort moet ik regelmatig naar Amsterdam met de trein en dan verder met de tram, dus ik besloot dat het tijd werd voor een persoonlijke OV-chipkaart. Lekker makkelijk, nooit meer kaartjes kopen, het ding laadt zichzelf op zodra het saldo te laag wordt. Overal door het land reizen, zonder problemen; het is een chipkaart naar de vrijheid.

Even rondgekeken op het internet en er ééntje aangevraagd. Dat was makkelijk, zoals je mag verwachten in deze moderne tijden; foto uploaden, even met de iDeal geld overmaken, klaar. Na een paar dagen lag het nieuwe speeltje in de brievenbus.

D’r was nog wel een bijzonderheidje – je kon er niet zomaar mee gaan treinen, hij moest worden geactiveerd op het station. Vreemd, net alsof de trein niet bij het openbaar vervoer hoort.  Dus langs de balie op het station, om daar een poster aan te treffen dat de baliedames echt niets wisten over de OV-chipkaart. Dat riepen ze voor de zekerheid ook allebei in koor. Ik moest het bij de automaat regelen, wisten ze. Dat viel tegen – ik moest eerst op het internet "reizen op saldo" bij de NS activeren.

Dus nadat ik thuis naast de account "mijn OV-Chipkaart" nu ook "mijn NS" had aangemaakt snel weer naar het station om mijn kaart te activeren met de knop "produkt ophalen". Joepie, gelukt – ik was er helemaal klaar voor om woensdag voor het eerst op pad te gaan, samen met mijn collega die al die modernismen maar onzin vindt.

Woensdag dus samen op pad, hij kocht een kaartje, ik haalde in een vloeiende beweging mijn persoonlijke OV-Chipkaart langs het OV-Chipkaart-paaltje, véél makkelijker. Saldo ontoereikend, zei het schermpje. Wat nu weer. Het bleek dat ik de kaart voor de eerste keer zelf moest opladen met de pin, pas daarna ging hij zichzelf opladen bij een te laag saldo. Mijn collega stond met zijn kaartje in de hand te grinniken.

In Amsterdam moest ik eerst langs het GVB om de kaart te activeren, nog zo’n club die schijnbaar niet bij het openbaar vervoer hoort. Gelukt, snel de tram in.

Toen deed het éénmalige chipkaartje dat mijn collega had gekocht het niet. Eindelijk gerechtigheid. De mevrouw van de tram, een soort van conducteur maar dan achter glas, wist het ook niet. Ik stelde voor om hem uit de tram te zetten, maar dat wou ze niet, haar dienst zat er net op.