Pieterpad: Hardenberg – Ommen

We liepen direct al verkeerd. “Gaan we wel goed?”, vroeg mijn vrouw zich hardop af. Op dezelfde seconde verscheen boven een heg, als een duveltje uit een doosje, het gezicht van een vriendelijke Hardenbergenaar. “Loopt u het Pieterpad? Dan had u honderd meter terug linksaf moeten slaan.”

We kwamen wat verderop een dode arm tegen. Van de Vecht dan. Dit poeltje heeft er misschien net niet iets mee te maken, maar het was zo’n mooi plaatje.

Rheeze is klein maar fijn, je bent er zo doorheen.

Langzaam maar zeker begint het er weer op te lijken, dit is een prachtige etappe met veel natuurgebied, of zoals W.C.H. Staring het beschreef; “het onafzienbare groote veld tusschen Ommen en Koevorden, eene onafgebrokene woestenij.”

We hangen nog even boven de stuw in de Vecht en als je goed kijkt dan zie je de fotograaf zelf in het water weerspiegelen. Voor vissen is de stuw niet te nemen, dus is er een vistrap aangelegd. Een hoogteverschil van maximaal 15 centimeter per trap en een stroomsnelheid van minder dan 1 meter per seconde levert voor geen enkele vis problemen op.

Nog even gekeken of ik de beloofde Winde, Paling, Snoek, Rivierprik, Regenboogforel, Snoekbaars of Zeelt zag. Je raadt het waarschijnlijk al.

Wel kwamen we nog een vrouwtje van de Grote Bonte Specht (Dendrocopos major) tegen. Rood kontje, maar geen rood op het kopje, kan niet missen.

Het einde leek op het begin, we waren lichtelijk van de route afgeraakt. Deze zandverstuiving zou dus wel eens de zogenaamde Sahara kunnen zijn.

In drie dagen 61 kilometer verder.

Advertenties

Pieterpad: Ommen – Hellendoorn


Door schade en schande wijs geworden parkeren we tegenwoordig altijd eerst de auto op het eindpunt van de wandeling en gaan we daarna met het openbaar vervoer naar het beginpunt. Dat viel dit jaar nog niet mee. In Hellendoorn bleek de bus niet te gaan. Normaal kijken we altijd eerst alles na op het internet, maar dat was er dit keer niet van gekomen.

Dan maar even naar het V.V.V. om te vragen of het op een andere manier kon. Niet echt, maar een vriendelijke meneer wilde ons voor een klein bedrag wel even naar Ommen brengen. Dit soort problemen kwamen ze wel vaker tegen bij Pieterpad lopers. Altijd leuk zulke ervaringen en het is niet de eerste keer dat we op zo’n manier worden geholpen.

Het bord hierboven hoorde trouwens bij ‘de kookstudio’, waar wandelaars voor een vrijwillige bijdrage een hardgekookt eitje mochten tikken. Voor ons nog wat te vroeg voor eieren, maar toch bedankt.

Vooraf hoorden we van alle kanten dat dit een mooie etappe zou zijn en dat klopte. Veel heide, zandwegen en bossen, heerlijk rustig. Kortom genieten. Het was niet warm en iewat vochtig, maar wie doorstapt merkt daar helemaal niets van.
Hieronder blootgespoelde wortels aan de hoge oever van de Regge, op de plek waar dit riviertje de stuwwal aansnijdt.

We raakten nog even aan de praat met de schaapsherder, in gezelschap van twee trouwe bordercollies. Voor ons opvallend detail; de kleine radio in zijn borstzak. Voor de arbeidsvitaminen. Ik moest even denken aan al die stedelingen die schaapsherder willen worden voor de stilte op de heide.

Na een zware beklimming bereikten we de top van de K2 onder de stuwwallen, de Archemerberg. Snel een foto gemaakt als bewijs voor de kinderen.

Bij de zwerfkei was het tijd voor een boterhammetje met pindakaas. Voordat we het wisten waren de 20 kilometertjes al weer voorbij, wat een prachtige omgeving!