Pieterpad: Ommen – Hellendoorn


Door schade en schande wijs geworden parkeren we tegenwoordig altijd eerst de auto op het eindpunt van de wandeling en gaan we daarna met het openbaar vervoer naar het beginpunt. Dat viel dit jaar nog niet mee. In Hellendoorn bleek de bus niet te gaan. Normaal kijken we altijd eerst alles na op het internet, maar dat was er dit keer niet van gekomen.

Dan maar even naar het V.V.V. om te vragen of het op een andere manier kon. Niet echt, maar een vriendelijke meneer wilde ons voor een klein bedrag wel even naar Ommen brengen. Dit soort problemen kwamen ze wel vaker tegen bij Pieterpad lopers. Altijd leuk zulke ervaringen en het is niet de eerste keer dat we op zo’n manier worden geholpen.

Het bord hierboven hoorde trouwens bij ‘de kookstudio’, waar wandelaars voor een vrijwillige bijdrage een hardgekookt eitje mochten tikken. Voor ons nog wat te vroeg voor eieren, maar toch bedankt.

Vooraf hoorden we van alle kanten dat dit een mooie etappe zou zijn en dat klopte. Veel heide, zandwegen en bossen, heerlijk rustig. Kortom genieten. Het was niet warm en iewat vochtig, maar wie doorstapt merkt daar helemaal niets van.
Hieronder blootgespoelde wortels aan de hoge oever van de Regge, op de plek waar dit riviertje de stuwwal aansnijdt.

We raakten nog even aan de praat met de schaapsherder, in gezelschap van twee trouwe bordercollies. Voor ons opvallend detail; de kleine radio in zijn borstzak. Voor de arbeidsvitaminen. Ik moest even denken aan al die stedelingen die schaapsherder willen worden voor de stilte op de heide.

Na een zware beklimming bereikten we de top van de K2 onder de stuwwallen, de Archemerberg. Snel een foto gemaakt als bewijs voor de kinderen.

Bij de zwerfkei was het tijd voor een boterhammetje met pindakaas. Voordat we het wisten waren de 20 kilometertjes al weer voorbij, wat een prachtige omgeving!

Advertenties