Nijlpaard op sterk water

Nijlpaardjong op sterk water 01

Groot en niets ontziend, dat zijn de Nijlpaarden  (Hippopotamus amphibius). Toch is dat niet bepaald de indruk die je krijgt van dit vertederende nijlpaardenjong op sterk water, dat ik tegenkwam in Artis. Misschien omdat je denkt dat hij naar je lacht, maar dat is dezelfde lach als die van de Dolfijn; een uiterlijk kenmerk en geen lol zoals wij kunnen hebben. Met dat lachebekje had hij later lelijk kunnen toeslaan.

Het kan ook de kleur van de huid zijn; bijna die van een mensenbaby. Volwassen hippo’s  zijn op het eerste gezicht vooral bruin/zwart, maar hebben aan de onderkant en bij de oren ook nog dat roze kleurtje. Ze beschermen hun zachte huidje tegen de zon met door de huidklieren gemaakte zonnebrand, die op bloed lijkt.

Echt een babyhuidje dus. Waar is de Zwitsal?

Alles op sterk water

Nijlpaardjong op sterk water 02

Advertenties

Voor eeuwig in een aquarium

Diepzeemonsters overleven het meestal niet als ze naar de oppervlakte worden gehaald. Zonde, want juist die zijn vaak buitenaards om te zien, inclusief lichtgevende orgaantjes. Dan maar op sterk water. Zo zit je op een kilometer diepte, zo ben je voor eeuwig in een aquarium tentoongesteld.

Het bovenste monstertje is een draakvisachtige (Stomias boa), met onder zijn kin een tentakeltje waaraan zijn lantaarntje hangt.

Nummer twee is een vrouwtje van de Voetbalvis (Himantolophus groenlandicus) . Nu zou ik iets over dat leuke hengeltje kunnen vertellen, maar dat doe ik niet. Want het verschil tussen man en vrouw vind ik leuker; het zompige vrouwtje kan wel 60 centimeter groot worden, terwijl het mannetje niet groter wordt dan 4 centimeter. Bijzonder toch?

De laatste, de Trekkervis (Balistes capriscus)  is er voor het mooie bijgezet, dat is niet zo’n diepganger denk ik, want er zijn zelfs exemplaren van gezien in de Oosterschelde.

Allemaal gevangen in het Natural history museum in Dublin.

Kleine grote katachtigen op sterk water

Gisteren heb ik een tijdje naar het gedrag staan kijken van een paar Witte Tijgers  in Ouwehands dierenpark. Misschien speelde de onnatuurlijke kleur ook een rol, maar hoe dan ook kwam de gedachte naar boven die we allemaal wel eens hebben gehad; “het zijn toch net grote huiskatten”. Of eigenlijk is het juister om precies andersom te redeneren; aan huiskatten kun je goed zien dat ze thuishoren in de familie (Felidae).

Des te mooier dat ik nog de bijgaande kleine grote katachtigen op de foto heb genomen in Emmen. Want kijk maar eens goed naar deze schatjes. Het maakt niet uit of het een jong is van de Poema, de Zwarte Panter of de Siberische Tijger, ze lijken allemaal op dat vleesetende, met scherpe klauwen en lange hoektanden uitgeruste monstertje dat thuis op de bank zo tevreden ligt te spinnen.