Witte Kangoeroe en een dansende Struisvogel

Witte Kangoeroe

Hoi allemaal, ik ben d’r weer hoor ! Om te beginnen gelijk maar weer wat sterke verhalen over onze camping in Bretagne. Direct bij aankomst, nog tijdens het opzetten van de tent begon de jongste Ramispruit druk te gebaren – hij had een witte Kangoeroe gezien achter de struikjes, precies achter onze tent. Ja hoor, natuurlijk.

Maar wat later zag de rest van de familie hetzelfde.

Hert

De dag erna stond een knappe franse mevrouw met lange zwarte krullen door de struikjes bij het wc-gebouwtje heen te loeren; toen ze mij zag deed ze met haar handen een gewei na op haar hoofd; ze had een hert gezien. Dus deed ik spontaan onze witte Kangoeroe na, waarna ze me nooit meer heeft aangekeken.
Rondleiding Bretagne

Gedurende de dagen dat we er stonden hoorden we regelmatig een vervreemdend geluid dat niet thuis te brengen was. Wel zag Ramivrouw nog een klein Frans mannetje achter de struikjes, die met een grashark een boze Nandoe of Emoe van zich af probeerde te houden. Mogelijk dat die dat heuueueueueeeoooeeeppp geluid voortbrachten?

Nu kon ik het niet meer houden; wat zat er achter die struikjes voor Jurassic Park? Ik naar de receptie, voor baguette en informatie. Het bleek een stuk land te zijn van de broer van de campinghouder. Hij zou wel even een rondleiding voor ons regelen.

Emoe eieren

Die avond gingen we met de broer mee het land in. We moesten dicht bij elkaar blijven en hij ging zelf met de riek voorop om aanvallen van Nandoe’s of Emoe’s af te slaan. Toch een vreemd gevoel, héél anders dan in de dierentuin. Hij hield de dieren uit liefhebberij – op een enorme lap grond. We kwamen zelfs langs het nest van een Emoe. Pas als er vijftien eieren liggen dan gaat hij broeden, vertelde onze gids.

Emoe

De grashark was mee ter verdediging, maar de big birds herkennen hem er ook door. Best wel grappig, dacht ik, alsof hij zijn eigen hanenkam meedraagt.

Nandoe

We liepen tussen de grote vogels door, alleen de Struisvogels stonden achter een aparte omheining. Daar hielp zelfs de grashark niet bij; hij had onze Fransman al twee keer een paar gebroken ribben geschopt. Daarom toch nog maar even zijn voetjes op de foto gezet.

Struisvogel poten

Wat niet wegneemt dat onze Struisvogel natuurlijk ook heel aardig kan zijn, een echte charmeur, zie het filmpje hieronder.

Eénmaal thuis hoorden we dat het vreemde geluid van de Struisvogel ook bij Vroege Vogels bijna niet werd geraden. Hoe langer de adempijp van de vogel, hoe lager het geluid. Zelfs de Dodo schijnt ongeveer zo geklonken te hebben.

Heuueueueueeeoooeeeppp!

Advertenties

Witte Kangoeroe en een dansende Struisvogel

Witte Kangoeroe

Hoi allemaal, ik ben d’r weer hoor ! Om te beginnen gelijk maar weer wat sterke verhalen over onze camping in Bretagne. Direct bij aankomst, nog tijdens het opzetten van de tent begon de jongste Ramispruit druk te gebaren – hij had een witte Kangoeroe gezien achter de struikjes, precies achter onze tent. Ja hoor, natuurlijk.

Maar wat later zag de rest van de familie hetzelfde.

Hert

De dag erna stond een knappe franse mevrouw met lange zwarte krullen door de struikjes bij het wc-gebouwtje heen te loeren; toen ze mij zag deed ze met haar handen een gewei na op haar hoofd; ze had een hert gezien. Dus deed ik spontaan onze witte Kangoeroe na, waarna ze me nooit meer heeft aangekeken.
Rondleiding Bretagne

Gedurende de dagen dat we er stonden hoorden we regelmatig een vervreemdend geluid dat niet thuis te brengen was. Wel zag Ramivrouw nog een klein Frans mannetje achter de struikjes, die met een grashark een boze Nandoe of Emoe van zich af probeerde te houden. Mogelijk dat die dat heuueueueueeeoooeeeppp geluid voortbrachten?

Nu kon ik het niet meer houden; wat zat er achter die struikjes voor Jurassic Park? Ik naar de receptie, voor baguette en informatie. Het bleek een stuk land te zijn van de broer van de campinghouder. Hij zou wel even een rondleiding voor ons regelen.

Emoe eieren

Die avond gingen we met de broer mee het land in. We moesten dicht bij elkaar blijven en hij ging zelf met de riek voorop om aanvallen van Nandoe’s of Emoe’s af te slaan. Toch een vreemd gevoel, héél anders dan in de dierentuin. Hij hield de dieren uit liefhebberij – op een enorme lap grond. We kwamen zelfs langs het nest van een Emoe. Pas als er vijftien eieren liggen dan gaat hij broeden, vertelde onze gids.

Emoe

De grashark was mee ter verdediging, maar de big birds herkennen hem er ook door. Best wel grappig, dacht ik, alsof hij zijn eigen hanenkam meedraagt.

Nandoe

We liepen tussen de grote vogels door, alleen de Struisvogels stonden achter een aparte omheining. Daar hielp zelfs de grashark niet bij; hij had onze Fransman al twee keer een paar gebroken ribben geschopt. Daarom toch nog maar even zijn voetjes op de foto gezet.

Struisvogel poten

Wat niet wegneemt dat onze Struisvogel natuurlijk ook heel aardig kan zijn, een echte charmeur, zie het filmpje hieronder.

Eénmaal thuis hoorden we dat het vreemde geluid van de Struisvogel ook bij Vroege Vogels bijna niet werd geraden. Hoe langer de adempijp van de vogel, hoe lager het geluid. Zelfs de Dodo schijnt ongeveer zo geklonken te hebben.

Heuueueueueeeoooeeeppp!

Vluchtgedrag

Struisvogel

Een klas vol leerlingen, maar de docent is in geen velden of wegen te bekennen. Dat kan een collega zijn die vluchtgedrag vertoont. Maar over dat soort vluchtgedrag gaat dit stukje niet.

Vanmiddag trof ik onze conciërge op de gang, een beul van een kerel. Hij was in geanimeerd gesprek met een collega over een foto van een valkje in de lokale krant. Of dat nu wel of niet een Torenvalkje was. “Dat zijn toch van die vogeltjes die boven het weiland hangen te bidden?”, vroeg de collega. Precies.

“Vaak kun je al aan het vluchtgedrag zien welke vogel het is”, legde de conciërge uit. Grappig, op de één of andere manier verwacht je nooit dat beulen van kerels ook gegrepen kunnen zijn door het vogelen, maar hij wist er behoorlijk wat van. Zo passeerde in ons gesprek bijvoorbeeld de Kiekendief, laag zwevend tussen de duinen door.

Uiteraard wist ik er ook nog eentje; “Als een vogel bij wijze van vluchtgedrag zijn kop in het zand steekt, dan is het altijd een Struisvogel.”

Daar was onze vogelminnende conciërge het niet mee eens; “Niet altijd, het kan natuurlijk ook een manager zijn.”


Vogels in volle vlucht