Pieterpad: Sittard – Strabeek

Pieterpad Sittard Strabeek 01

Hierboven zie je de kapel van de heilige Rosa, vlak na de start van de Pieterpad etappe Sittard – Strabeek. Die kapel staat er al sinds 1675 en is uit dankbaarheid voor haar gebouwd. Enige tijd daarvoor had zij namelijk een dysenterie-epidemie in Sittard laten verdwijnen, nadat de bevolking tot haar had gebeden. Heilige Rosa was bijzonder, haar gezicht zou op wonderbaarlijke wijze de vorm van een roos hebben aangenomen en ze leefde op slechts 5 meloenpitten per dag. Geloof het of niet, in ieder geval is het een mooi verhaal.

Vlak voor we bij Rosa op de Kollenberg langsliepen stopte een auto bij ons en daar kwam een Belgische meneer uit om ons te waarschuwen; we zouden zo het open veld in lopen en er was gevaarlijk weer op komst. Wij dachten het net te kunnen halen tot na het open veld en dat was gelukkig ook zo, maar het laatste stukje was best nog spannend. Of het kwam door dat slechte weer weet ik niet, maar behalve een veel te groot houten exemplaar hebben we helaas geen Korenwolven gezien. Een dikke Wijngaardslak die de Berezina overstak maakte dat gelukkig weer helemaal goed.

Wat verder liepen we door het gebied waar de boze moeders succesvol hebben gestreden tegen de uitbreiding van vliegveld Beek. Nog bedankt voor het bewaken van de rust in deze prachtige omgeving, dames.

Pieterpad Sittard Strabeek 02 Pieterpad Sittard Strabeek 03 Pieterpad Sittard Strabeek 04 Pieterpad Sittard Strabeek 05 Pieterpad Sittard Strabeek 06 Pieterpad Sittard Strabeek 07 Pieterpad Sittard Strabeek 08 Pieterpad Sittard Strabeek 09 Pieterpad Sittard Strabeek 10

 

Advertenties

Wijngaardslak trekt de Berezina over

Wijngaardslak LK01

Dankzij een regenbui was de holle weg waar we vorige week over liepen al snel veranderd in een stroompje. Dat is ook precies de bedoeling van zo’n Limburgse grubbe. Het was net weer droog toen we deze dappere rechtsgewonden Wijngaardslak  (Helix pomatia) de oversteek zagen wagen. Je ziet het niet op de foto, maar dat ging bepaald niet met een slakkengang. Op schaal gezien is het voor zo’n forse slak geen stroompje maar een flinke rivier. En aangezien ik met mijn gedachten nog helemaal in het boek van Alan Forrest zat dat ik aan het lezen was, werd dat al snel de Berezina. Vandaar dat we de slak Napoleon hebben gedoopt.

Wijngaardslak LK02

klik hier voor de foto’s op groot formaat

Wijngaardslak LK03

Wijngaardslak LK04