Zwerfkei

Halverwege de klim naar het uitzicht vanaf de Preikestolen over de Lysefjord zag ik ‘m liggen; een kei in de vorm van een ei, rood met paarse aderen en vele glimmende stukjes mica erin. Zo glad alsof hij gepolijst was, van een pracht die me meteen deed beseffen dat dit eigenlijk niet kon. Iedere dag klimmen er immers mensen over dezelfde route omhoog, waarom zou deze steen nooit door iemand zijn meegenomen? Liepen de mensen die honderd meter boven mij klommen soms met hun ogen in de zakken? Veel langer dacht ik er toen niet over na, mijn dag was goed met deze mooie gratis souvenir. Hij hoefde niet in mijn rugzak, want hij was op maat gemaakt voor mijn hand. Twee weken later lag ‘my precious’ thuis in de glazen vitrine, de eerste zwerfkei tussen fossielen afkomstig van allerlei andere reizen.

In het zuiden van Jutland, ver weg van de Deense hoofdstad Kopenhagen werd in de tiende eeuw  een formatie van zwerfkeien met twee runenstenen neergezet. Gorm de Oude werd daaronder begraven. In 1998 openden twee archeologen dit graf, dat zoveel eeuwen gesloten was gebleven. Het skelet van Gorm was nog goed te herkennen. Het bleek dat hij was begraven met in zijn rechterhand een glimmende rode kei in de vorm van een ei. Rood met paarse aderen en vele glimmende stukjes mica erin. De kei paste precies in zijn nog slechts uit botjes bestaande hand. Het liep niet goed af – de opvallende kei was plotseling verdwenen en de beide archeologen beschuldigden elkaar van diefstal. Twee vrienden zouden vijanden voor het leven worden.

Er is iets met mijn kei. Hij ligt niet altijd in de vitrine. Mijn kinderen en vrouw weten dat zij niet zomaar zaken uit mijn vitrine mogen halen. En toch is hij er soms niet. Misschien is mijn kei mooi voor één mens, en verblijft hij als hij er niet is bij een ander. Ik twijfel of ik het allemaal wel goed zie. Misschien droom ik het maar. In ieder geval heb ik het er met niemand over.

Op een klein eiland in het oosten van het meer de Tyrifjord is een grote groep jongeren bijeen. Een jonge blonde vrouw loopt richting het centrale veld. In haar handtas zit een eivormige rode kei. Het is een opvallende kei, met glimmende stukjes mica, die zij al jaren als een talisman bij zich draagt. Dan roept er iemand; de groep moet zich verzamelen. Degene die roept is een agent. Zodra ze hem ziet voelt ze dat er iets niet klopt. Zijn ogen staan vreemd. Ze voelt zich ineens heel zenuwachtig. De lachende jongeren om haar heen hebben niets in de gaten. Hun vrolijke geluiden lijken ineens ver weg. Plotseling richt de agent de loop van zijn wapen richting de menigte. Waarom doet niemand iets? Denken ze soms dat het een grap is? Ze blijft hem aankijken terwijl haar hand vertwijfeld door haar tas woelt. De agent heeft haar in de gaten en draait zich schijnbaar in slow motion naar haar toe. De loop van zijn wapen draait mee. Dan heeft zij eindelijk de kei in haar hand, haar steun door dik en dun. Met alle kracht die zij in zich heeft werpt ze hem richting het hoofd van de agent.

Mijn vrouw komt opgeschrikt door een enorm lawaai naar boven gerend. Ze ziet mij staan tussen een uit elkaar gespatte vitrine. De kamer is een scherpe zee van glas. ‘Wat is er gebeurd?’, vraagt ze. ‘Iets vreselijks’, zeg ik.

De kei is terug.

Advertenties

23 Responses to Zwerfkei

  1. Weet niet wat te zeggen, alleen het heeft me geraakt.

  2. Hebben de trollen hier misschien iets mee van doen? Of de bergkoning uit de Peer Gyntsuite?

    Overigens liepen ook wij ooit op die Prekestolen. Het was heet, te heet voor Noorwegen en halverwege maakten we rechtomkeert. We zagen hem wel liggen maar vonden die steen meer iets voor jou, voor je in-vitroverzameling. Daardoor kon jij die steen nu meenemen en je mooie avontuur beleven.

  3. Een bizar verhaal en met de laatste gebeurtenissen in Scandinavie verontrust het mij.
    Bevreemdende groet

  4. assyke says:

    verschrikkelijke bijdrage
    in mooiheid, originaliteit en afschuwelijke actualiteit

    de laatste zin gelezen met een zucht

  5. Glaswerk says:

    Een fantastische vertelling over een bijzondere zwerfkei.

  6. ramireziblog says:

    Ik had een dubbel gevoel bij mijn eigen verhaal, het kwam zo naar boven en het heeft een aantal dagen op mijn computer gestaan omdat ik twijfelde over wel of niet plaatsen. Het maakt bij jullie blijkbaar ook wat los – en dat vind ik dan wel weer bijzonder…

  7. Mo says:

    Wie weet wat die steen nog meer op zijn geweten heeft!
    (ik zie er wel een feuilleton in)

  8. Aad Verbaast says:

    De keiharde realiteit. Steengoed beschreven.

  9. CEES CHAMULEAU says:

    Mooi verhaal Rami.
    Verder doe ik er het zwijgen toe. Uit bewondering.

    Ceesgegroetje

  10. spuit11 says:

    Prachtige kei, prachtig verhaal.

  11. ramireziblog says:

    Dank voor de complimenten 😀

  12. Jacopone Sr says:

    Het verhaal is als een verhaal van Murakami, prachtig opgebouwd, geheimzinnig, spannend.

  13. ramireziblog says:

    Nu met aangepaste (veel mooiere) foto van de kei – de achtergrond is nu zwart/wit; met dank aan Dianne Soli. 😀

  14. assyke says:

    de kei is zeker terug
    feller dan ooit:)

  15. Wout says:

    Wat heb je hier een prachtig verhaal geschreven, Ramirezi

  16. Aline says:

    Wauw, wat een prachtig verhaal… Mooie foto er ook bij… Ik heb genoten van dit stukje tekst…

  17. Pingback: Smulpartij – keien om op te kauwen « Assyke's Blog

  18. JANdeWIT says:

    Hi Ramirezi.

    Zie ook:
    Ramirezi’s kei is terug

    Groet JdeW.
    http://www.drasties.com/

  19. Burro says:

    Goed verhaal, Rami. Passend in de sfeer van het Noorden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: